OW eindigen in de verkeerde manche.

W/-
♠	H V 5			♠	B 10 6 3
♥	A 8 7 6 2			♥	H 4
♦	A H B 4			♦	V 8 4
♣	B			♣	V 10 9 5

West: ‘Waarom steun je mijn hartens terwijl je maar een doubleton hebt?’
Oost: ‘Wat moet ik anders bieden?’
West: ‘2SA natuurlijk, je hebt toch een stop in de ongeboden kleur, klaveren?’

4♥ ging een down omdat de hartenkleur 4-2 verdeeld zat, terwijl 3SA onverliesbaar is.
Wie bood er verkeerd?

West bood verkeerd. Hij ging voorbij aan het fenomeen ‘valse preferentie’.
Oost bood correct 2♥. Tegenover een openingshand die nog minimaal kan zijn, belooft 2SA per definitie 10 – 11 punten en is inviterend voor de manche. Dat kan oost dus niet bieden na 2♦ want als west twaalf punten had gehad, hadden OW dan in 2SA gezeten met samen 20 punten.
Dus bleef voor oost alleen het 2♥-bod over, het beste van de drie zwakke biedingen die hij ter beschikking heeft. De andere twee zijn 2♠, het zal duidelijk zijn dat dat echt niet kan, en pas. Dat laatste had gekund maar een 5-2 fit is in het algemeen beter dan een 4-3 fit. Bovendien beloont harten beter dan ruiten. Dat oost met slechts twee hartens tegenover drie ruitens toch preferentie geeft voor harten, verklaart de term 'valse' preferentie.

West had na 2♥ beter 2♠ kunnen bieden om zijn driekaart aan te geven (met een vierkaart had hij direct gesteund). Dit toont overwaarde (anders had hij immers gepast op 2♥) en beschrijft wests verdeling perfect. Met zijn goede stop (tussenkaarten!) in klaveren durft oost dán wel 3SA aan, temeer daar hij niet echt minimaal is voor 2♥, dat had hij ook op zes punten kunnen bieden.