♠	8 3			♠	A 10 9 7
♥	H 7			♥	A 8 3 2
♦	H V B 5			♦	9 3
♣	A H 6 5 4			♣	V B 3

Oost maakt na schoppenstart moeiteloos tien slagen: vijf klaveren, twee ruitens, ♥AH en ♠A. Hij verliest twee schoppenslagen en ♦A.
‘Ik had elf punten’, zegt oost, ‘en met 2SA beloof ik er 10-11. Waarom bied je geen 3SA met zestien punten?’
‘Sorry’, zegt west, 'ik dacht dat ik die al had aangegeven.’
Wie deed het fout?

Oplossing

Oost deed het fout. Het is hem blijkbaar ontgaan dat zijn partner reverse bood. Het 2♦-bod van west gaf al zestien punten of meer aan.
Oost moet na 2♦ dus 3SA bieden omdat hij weet dat OW samen 27 punten of meer hebben.

Na onze of partners opening van één in een kleur is 2SA van een van beiden inviterend (tenzij er al sprake is van een mancheforcing situatie natuurlijk). Degene die 2SA biedt, inviteert dus voor 3SA tegenover de bekende kracht van partner. Een paar voorbeelden:

¹ 12-18
² Inviterend tegenover 12-18, geeft dus 10-11 aan (het minimum puntenaantal van west is bepalend!)

¹ 6^+
2 Reverse 16⁺; rondeforcing (niet mancheforcing wegens ¹)
³ Inviterend tegenover 16⁺, geeft dus 6-7(8) aan; west past nu met een minimum (16-17)

¹ 10^+
2 Reverse (15)16⁺; wegens ¹ dus mancheforcing
³ Nog steeds 10⁺, geen bovengrens want de situatie is mancheforcing (een handige afspraak is dat 2SA nu slechts een enkele ruitenstop aangeeft en daardoor twijfel of het wel 3SA moet worden)

¹ 12-18
² Oost geeft slechts voorkeur en toont dus een zwakke hand (6-9); vaak heeft hij maar een doubleton harten (als 1♥ een vijfkaart belooft, heeft hij zeker maar een doubleton, hij heeft immers niet direct gesteund)
³ Inviterend tegenover 6-9, dus 17-18