Beste Ed en Peter,

Onze tegenstanders openen met 2♠ en op de vraag wat dit bod betekent, wordt geantwoord: "Dit is om te spelen", waarop ik zei van: 'Ik kom ook om te spelen, maar het is hier geen speeltuin.'
Hoe kan ik hiermee het beste omgaan?
Uiteraard was mijn reactie aan bovengenoemde tafel als grap bedoeld, maar dat werd niet zo opgevat (gebrek aan humor zal ik maar zeggen).

Met vriendelijke groet,
Hans Stoker

Antwoord Ed Hoogenkamp (Zuid)

Beste Hans,

Je hebt de juiste man gevonden om deze vraag aan te stellen. Als ik ergens ervaring mee heb, is dit het wel. Grappen maken aan tafel die verder niemand leuk vindt :-)
Zelf kom ik dan vaak niet meer bij, terwijl men mij, soms wazig, soms boos, maar vaak ook met een uitdrukking van medelijden, zit aan te kijken.
Om de een of andere reden verhoogt dit mijn pret nog meer, en probeer ik al lachend en happend naar adem nogmaals 'de clou' uit te leggen. Volstrekt kansloos natuurlijk, ze vonden (het was) niet leuk, en het zal niet leuk worden, hoe vaak ik het ook uitleg of herhaal.
Humor is een ongrijpbaar ding. Wat de een hilarisch vindt, tovert bij de ander nog geen glimlach op het gelaat. Het is niet anders.

Ik vind je aanpak wel oké. Ik neem aan dat je bedoelde dat je de betekenis van de opening wilde weten en je dit niet als een antwoord beschouwde (ik ook niet, trouwens). Ik zou de arbiter roepen en eisen dat de partner van de openaar past, wat ie ook heeft (hahahaha): 'Hij wil het toch spelen?' Zal ook wel niet gewaardeerd worden als grap, zeker niet als die partner 23 punten heeft.

Doet me denken aan Jan Kelder. Als hij vroeg naar de betekenis van een bod en men zei iets als 'Fishbein' of zo, dan zei hij steevast: 'Meneer/Mevrouw, ik vroeg niet hoe het heet, ik vroeg wat het betekent.'  Werd ook niet altijd gewaardeerd.

Samenvattend: probeer dit soort dingen zo 'gezellig' mogelijk op te lossen. Uiteindelijk wil je toch graag weten wat voor hand de openaar heeft...

Un saludo desde Barcelona

Antwoord Peter van der Linden (Noord)

Beste Hans,

In de film 'Monty Python Live at the Hollywood Bowl uit 1982' komt een sketch voor waarin de Paus (gespeeld door John Cleese) bekvecht met Michelangelo (gespeeld door Eric Idle − met Cockney-tongval) over het zojuist voltooide schilderij van laatstgenoemde 'Het Laatste Avondmaal' (The Last Supper). De Paus is niet tevreden:

Now, a last supper I commissioned from you, and a last supper I want! With twelve disciples
and one Christ!
Michelangelo: One?!
Pope: Yes one! Now will you please tell me what in God's name possessed you to paint this with three Christs in it?
Michelangelo: It works, mate!

Ik heb moeite dit stukje te tikken want ik moet er onbedaarlijk om lachen − voor de zoveelste keer. Ik kom nauwelijks bij (gelukkig kon ik de Engelse tekst rechtstreeks kopiëren uit het script op internet) Waarom ik dit vertel? Nou, ik raakte ooit in gesprek met een kennis over Monty Python. Hij vond ze in het algemeen 'wel aardig' maar was niet zo'n extreme fan is als ik. Hij kende de sketch niet, dus speelde ik deze sketch van de dvd.
Terwijl ik over de grond rolde van het lachen ('hóór je het Idle zeggen als verontwaardigde, anti-autoritaire, platpratende kunstenaar: "It works, mate!"'), produceerde mijn kennis een beleefde glimlach. Ik denk dat hij wachtte op de punchline (clou) maar die komt vaak niet bij Monty Python.
Achteraf denk ik trouwens dat niemand Monty Python 'wel aardig' vindt. Je vindt het de Moeder aller Humor of je begrijpt niet waarom mensen zich er zo druk over maken.

Nog eens: waarom vertel ik dit? Om dezelfde reden als Ed: humor is persoonlijk. Jij bedoelde het grappig, je tegenstander vond het misschien zelfs wel onbeleefd.
Nou moet je een clou nooit uitleggen, dat is armoe (zowel Ed als ik waren zo dom dat te doen, tegen beter weten in).
Maar wel had je misschien, toen je merkte dat de tegenpartij je grap niet als zodanig opvatte, het ijs kunnen breken door te zeggen: 'Sorry, ik bedoelde dat als grapje; humoristisch maar toch leuk...'

En hils fra Orkanger