Uit het clubblad van Bridgeclub Crash, Leiden

Het begon allemaal toen de Shark voor enige maanden naar ons dorpje was uitgezonden om wat zaken voor zijn baas af te handelen. De Shark was 35 jaar en zelfs hier had men veel over hem gehoord. Hij won geregeld toernooien in diverse plaatsen van het land, speelde (soms met veel succes) in de grootste bridgehomes, en had met veel beroemde experts gespeeld. Ook in het buitenland had hij zijn sporen verdiend.
Zijn aanwezigheid leidde dus tot enorme belangstelling - om niet te zeggen tot respect.

Op een dag besloot de Shark hier in de buurt een toernooitje te spelen om even snel wat geld te verdienen. Niemand weet meer of hij ook daadwerkelijk het hele deelnemersveld heeft van tafel speelde, zoals hij verwachtte, maar één spel zal in elk geval niet snel vergeten worden.

Ergens halverwege de eerste zitting kwamen de Shark en zijn partner na de volgende bieding in 6♠:

De Shark keek enige ogenblikken onbewogen naar de dummy, haalde zijn schouders op, won met ♥A en liet een kleine schoppen van de dummy spelen. Oost stapte vliegensvlug op met het aas en terwijl hij de volgende kaart al in de lucht had hangen, op weg naar de tafel, legde west, blijkbaar meegesleept door het vooruitzicht dit slem down te spelen, abrupt ♥V neer!

De Shark keek opgelucht. Hij zei bedaard dat hij geloofde dat hij nu het recht had het hartennaspel te verbieden; oosts kaart lag nu open op tafel en dat bleek overduidelijk een harten te zijn. De tegenstanders vonden het niet eens nodig twijfelend te kijken; ze snoven allebei minachtend.
De Shark stelde beleefd voor de wedstrijdleider roepen.
Zijn linkertegenstander grijnsde, leunde achterover in zijn stoel, haakte zijn duimen achter de opzichtige bretels, draaide zijn hoofd en riep naar de wedstrijdleiderstafel: 'O Herman! Kom eens even hier.'
De wedstrijdleider kwam, een kleine, bezorgd kijkende man met een vlinderdasje. Hij hoorde de feiten aan, waar iedereen het wel mee eens was, overdacht de situatie even en zei toen tegen de Shark: 'Kijk, we hebben hier een gezellige, vriendelijke wedstrijd. Iedereen weet dat deze man (hij wees op oost) van plan was harten na te spelen. Ik beslis dat het hartennaspel gewoon blijft staan.'

Er viel een pijnlijke stilte waarbij oost en west zichtbaar opvrolijkten.
Toen zei de Shark met een mengsel van ongeloof en verachting: 'Geachte heer, de reglementen stellen duidelijk dat ik het hartennaspel kan verbieden. Is dat niet correct?'
Maar de wedstrijdleider haalde enkel zijn schouders op en herhaalde zijn beslissing. Het hartennaspel bleef staan!

Onnodig te zeggen dat de Shark deze uitspraak niet van harte accepteerde. Allereerst kondigde hij aan dat hij van plan was te bellen, te faxen of te e-mailen naar de Bond om het aldaar verblijvende gezag de correcte arbitrale beslissing te laten opleggen.
De wedstrijdleider hield voet bij stuk; hij zei dat de Shark maar moest doen wat hij niet laten kon... ná het toernooi. Voor wat nu betreft: het hartennaspel bleef staan.
De Shark veranderde van tactiek. Hij schudde zijn hoofd en sloeg de ogen ten hemel. Zijn toon werd een tikje dreigend. Hij deelde de wedstrijdleider mee dat als het oost werd toegestaan een harten te vervolgen, dat hij, de Shark, ervoor zou zorgen dat hij, de wedstrijdleider, in het vervolg geen toernooien groter dan een individuele wedstrijd van drie tafels zou mogen leiden!
De wedstrijdleider aarzelde een fractie van een seconde, maar beantwoorde dit door te stellen dat hij niet geïntimideerd kon worden, en dat het hartennaspel dus bleef staan.

De Shark trok toen alle registers open. Hij stond op.
'Hoor eens even, vriend', zei hij met een verschrikkelijke stem, 'als jij deze man een harten laat vervolgen, garandeer ik je dat hier de rest van dit weekend geen bridge meer gespeeld zal worden. Ik zal persoonlijk, en met veel genoegen, alle tafels en stoelen in deze zaal volkomen vernielen, alle kaarten verscheuren en elk board dat je bezit verbuigen tot een vormeloze hoop plastic!' Terwijl hij dat zei, staarde hij met  ijskoude blik naar zijn vijand.
De wedstrijdleider, die afwisselend groen en bleek was geworden onder de Sharks laatste onstuimige uitval, slaagde erin zich te herstellen. Hij richtte zich zo goed als hij kon op, en zei met trillende stem: 'Ik zal niet toelaten dat je dit toernooi ontwricht. Bovendien, eh, het hartennaspel blijft staan.'

Terwijl iedereen zat af te wachten wat er nu zou gaan gebeuren, stak de Shark zijn armen wanhopig en vol walging in de hoogte. Zijn geduld was volledig uitgeput. Hij ging weer aan tafel zitten, pakte zijn kaarten op, troefde het hartennaspel in zijn hand, trok de troeven en claimde:

		♠	V 4 3
		♥	A 7
		♦	A H V B 8 7
		♣	6 3
♠	8 5 2			♠	A
♥	H V 10 6 2			♥	B 9 5 4 3
♦	6 2			♦	9 4 3
♣	H 7 2			♣	B 10 8 4
		♠	H B 10 9 7 6
		♥	8
		♦	10 5
		♣	A V 9 5

^{(Vertaald door Hans van der Velden uit het IBPM Magazine 1985 - Oorspronkelijk van Frank Stewart)}