| Avonturen van een profbridger 19: Reno |
| maandag 19 april 2010 07:00 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Een week na de nogal teleurstellende finale van het topcircuit gingen Bas (Drijver) en ik vol goede moed naar Amerika voor het spelen van de Vanderbilt, het hoofdtoernooi van de Spring North American Bridge Championships in Reno (eerder schreef Simon de Wijs er al over, lees hier). De Vanderbilt is één van de drie grootste toernooien van Amerika. De gehele wereldtop is daar aanwezig. Mogelijk is het nog sterker dan een wereldkampioenschap of een EK. Helgemo (de Noor Geir Helgemo is al jarenlang één van de sterkste spelers ter wereld, -Red. Bridgevaria) heeft dit toernooi dan ook nog nooit gewonnen. Elke keer als ik het veld zie, denk ik: wat heb ik toch een leuk beroep. We worden daar ingehuurd door een graanhandelaar. Hij is bezeten van het spelletje en geniet van alles. Het mooiste vindt hij het nog als een van ons met een mooi spelletje of mooi verhaal aankomt.
1 Zeskaart Een makkelijk bod zegt u? Uiteraard, ook ik bood 6♦. Maar het verhaal na afloop was erg leuk. Als ik nu 7♦ bied, moeten ze nog maar met harten uitkomen. Omdat Bas verteld heeft geen hartencontrole te hebben, zullen ze dan 'zeker weten' dat ik de eerste ronde controle in harten heb. Kortom, ze zullen nooit met harten starten, toch? (Tegen een groot slem is veilig starten normaliter het beste; daarom starten velen met troef, aannemend dat de grootslembieders wel zo goed bieden dat de troefkleur dicht is. Dat blijkt overigens wel eens een 'maakstart' te zijn als de grootslembieders toch niet zo nauwkeurig blijken te hebben geboden en de start partners troefvrouw-derde eruit snijdt... -Red. Bridgevaria). Helaas durfde ik het niet aan maar ik vond het verhaal de moeite waard. De graanhandelaar vond het zelfs 'legendarisch' en vond dat ik het eigenlijk had moeten doen. Het belangrijkste toernooi in Reno is, zoals gezegd, de Vanderbilt. In de ronde van 64 moesten we tegen team Rogoff (hij speelde ooit met Louk Verhees zeer verdienstelijk in de Cavendish en werd daar 4e). Na 48 van de 64 spellen stonden we 8 IMP achter, kortom, alles was mogelijk. Het eerste van de laatste 16 spellen was goed:
Ik zat in 7♠. Rechts had een conventioneel klaverenbod gedoubleerd, dus startte west met klaveren.
Twee spellen later was het weer raak:
Nadat ik als zuid 1♣ had geopend, was Bas niet meer onder slem te stoppen. En zo moest ik even later 6♣ afspelen. Ook dit slem leek in eerste instantie kansloos: ik leek altijd ♥A en een schoppen te moeten verliezen. Maar na hartenstart voor ♥A en ruiten na, bleek ook dit slem te maken te zijn via een dwang. De tegenstander met drie schoppens had ook vier ruitens. Ik hoefde alleen maar met ♦H te nemen, alle troeven te spelen (zuid een harten en een schoppen weg), naar ♦A over te steken en ♥H te incasseren (noord schoppen weg). De rode kaarten waren gespeeld. De speler die met zowel de lengte in ruiten als schoppen was begonnen, heeft in één van de twee kleuren zijn dekking moeten opgeven. Toen dit slem ook werd gemaakt, dacht ik wel dat we de 8 IMP hadden goedgemaakt. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
