Het is weer tijd voor de Summer Nationals in Amerika. Dit keer in Washington D.C.
Het leuke van de Nationals is dat ze altijd in een andere stad in Amerika zijn, zodat je veel ziet.

We spelen in een ander team dan de vorige keer: Dan Zagorin, Kevin Bathhurst, Ish Del Monte, Vince Demuy en natuurlijk Bas Drijver en ik.
Het begint ermee dat Joe Grue, een jonge Amerikaanse topspeler, naar me toekomt en zegt: 'Sjoert, er wacht een tafeltennistafel op ons.' (In Biarritz had ik hem namelijk zowel met links als rechts verslagen en hij wilde revanche). Dus ik tegen hem tafeltennissen (nog wel een beetje jetlag) en op het moment dat het erop leek dat ik ging winnen, stapte ik op het balletje. Tja, remise, dus winst voor hem. Grrrr.

Het belangrijkste toernooi van de Nationals is de Spingold. Elke dag een wedstrijd van 64 spellen tegen één tegenstander. We waren als 25e geplaatst en we bereikten met gemak de laatste 32. Daarin moesten we spelen tegen O'Rourke. In haar team spelen onder andere de Italiaanse cracks Duboin - Sementa, een paar waar we het later dit jaar, in São Paulo bij het WK teams, tegen op zullen moeten nemen... en zullen moeten verslaan om wereldkampioen te worden. Kortom, een goede generale.
Met nog 16 spellen te gaan stonden we 29 IMP achter. Eindelijk mochten we tegen de Italianen (die ons tot dan zorgvuldig hadden gemeden).

Het begon goed. Vol zelfvertrouwen dat we nog konden winnen, kreeg ik als west op het eerste spel:

Pfff, hoe weten ze nu dan weer dat ik ♠VB sec heb?
Nou ja, eerst maar eens uitkomen. Misschien met ♠B, een falsecard? Nee, daar trapt Duboin nooit in. Omdat Bas 5♦ niet had gedoubleerd en Sementa waarschijnlijk geen eerste controle klaveren had, besloot ik maar met klaveren uit te komen.
Toen in de dummy...

...verscheen en Duboin snel ♣H legde, voor ♣A van Bas, wist ik dat het down was (ik kreeg nog altijd een hartenslag). Uiteindelijk ging het slem zelfs twee down, wat 2 IMP won omdat ons nevenpaar aan de andere tafel in 4♠ al een down ging (tja, ze blijven goed afspelen, die Italianen, hier Duboin tegen ons dus).

Toen het laatste spel op tafel kwam, schatte ik dat we ongeveer 40 IMP hadden gewonnen en er dus een kleine 15 zouden voorstaan. In dat spel kreeg ik als zuid:

Een ding leek me duidelijk: nu een goed spel en we waren door.

¹ driekaart ruiten en lange klaverenkleur, dus: 'kies uit de lage kleuren'
² voorstel aan partner om nog 5♥ te bieden.

Een tijdje overwoog ik een redoublet maar ik bedacht ten slotte dat gedoubleerd gehaald al genoeg zou zijn.
West kwam uit met ♥A en vervolgde met ♥H:

		♠	7 2
		♥	8 4
		♦	V 7 4
		♣	B 9 8 7 5 3
		♠	A V 10 4
		♥	5
		♦	A B 10 8 4 3
		♣	A H

Ik kon nooit in dummy komen en verloor een harten-, een schoppen- en een ruitenslag: één down.
West zou in 4♥ ook een down zijn gegaan. Zou dit spel ons de volgende ronde kosten?

Het antwoord is nee. Ik bleek er met mijn taxatie naast te hebben gezeten. Tot dit spel hadden we maar 4 IMP teruggewonnen, we stonden er dus nog 25 achter. Dit laatste spel bleek dus onbelangrijk - het sloeg overigens uit. Hoe dan ook: we werden kansloos uitgeschakeld.

Hierna wonnen we nog wel een tweedaags knock-out toernooi. Onder meer door in de finale team Cayne met het Italiaanse wereldpaar Lauria - Versace te verslaan. Heerlijk is dat, Italianen verslaan.