In het vliegtuig op weg naar Nice, voor het Open EK Viertallen in San Remo, zat ik naast Danny Molenaar. We hadden het over het Nederlandse bridge, de verwachtingen. Hij wilde graag de knock-out fase halen. En ik? Tja, ik blies wat hoog van de toren. Verwachtte wel even kampioen te worden in de viertallen want ik kon geen sterker team bedenken dat meedeed. Vrijwel alle sterke teams spelen namelijk tijdens zo'n Open EK met een sponsor, waardoor ze verzwakt zijn.

De opzet van dit Open EK-teams was lastig. Eerst een poule van 6 waar de eerste drie doorgingen naar de A-Swiss (Swiss, Zwitsers, is een toernooivorm waarin in principe de nummer 1 van de actuele stand tegen nummer 2 speelt enzovoort; de teams spelen echter geen tweede keer tegen elkaar, althans tot de slotronde, -Red.).
In de A-Swiss moest je bij de eerste 27 komen (er kwamen vijf teams bij uit de B-Swiss). Daarna was het een knock-out toernooi van 28 spelletjes, kortom, een redelijke loterij.

Dit toernooi mochten we spelen met Bauke Muller-Simon de Wijs. Zij hebben het toernooi vier jaar geleden gewonnen en twee jaar terug wonnen ze met Vincent Ramondt - Berry Westra en ons de bronzen medaille. Kortom, dit toernooi ligt ze wel.

Het toernooi begon erg stroef. Van de vijf wedstrijden die we in de poule moesten spelen, verloren we er maar liefst drie. Door een dikke overwinning op de Roemenen haalden we als derde de A-Swiss.
Daar moesten we in de eerste wedstrijd tegen ijzersterke Polen die hadden besloten geen kaart fout te leggen tegen ons. Dat deden wij wel en zo stonden we direct laatste. En dan denk je: dit gaat niet ons toernooi worden

Nadat we na drie (van de zeven) rondes alweer tot de 32e plaats waren opgeklommen, moesten we tegen de winnaars van het afgelopen EK, Bessis.
Omdat we daar toen kansloos in de halve finale van hadden verloren, was ik gebrand op revanche. Dit was het eerste spel:

		♠	H 8
		♥	B 5
		♦	H V 10 9 4 2
		♣	V B 9
		♠	A B 7 4 2
		♥	4
		♦	A B 7 5 3
		♣	A 6

¹ ruitenkleur

West startte ♥H en oost, de jonge Bessis (een jaar of 26 jaar schat ik), nam over met het aas om ♣8 te switchen. Pff, weg dubbele kans.
Ik bedoel: zonder die switch had ik na elkaar twee kansen kunnen aftasten. Eerst had ik, na troeftrekken en ♠H en ♠A, de derde schoppen kunnen troeven. De eerste kans is dat de schoppenkleur 3-3 of ♠V tweede valt, zodat er dan twee schoppens hoog zijn, waarop ik mijn twee klaverenverliezers kan afgooien.
Was ♠V vierde blijven 'hangen', dan had ik de vijfde schoppen vrijgetroefd en (tweede kans) op ♣H gesneden.

Nu moest ik direct kiezen. De kans op ♣H goed is 50% en op vier schoppenslagen (3-3 zitsel of ♠V tweede) 52%.
Maar ja, er is natuurlijk ook nog tafelgevoel. Mijn gevoel zei me dat als oost ♣H niet had, hij wel een kleine klaveren zou naspelen en dat die ♣8 juist op een plaatje duidde. In mijn hoofd was de 50% op ♣H goed dus al 80% geworden...
Ik besloot dan ook een kleine klaveren te leggen. Eén down - en ♠V zat derde bij oost. Grrrrrrrrr.

Deze wedstrijd verloren we dan ook dik, zodat we met nog drie rondes te gaan gemiddeld met 19-11 zouden moeten winnen, wilden we het toernooi niet al in de voorrondes beëindigen. Zeker geen gemakkelijke opgave. Toen we in de zesde ronde ook nog tegen de Mixed kampioenen moesten spelen, wisten we dat het heel moeilijk zou worden.
Gelukkig kwam dit spel voorbij:

		♠	A H B 4 3 2
		♥	5 4
		♦	V 10 8 7
		♣	A
		♠	V 10 7 6
		♥	A 10 3 2
		♦	A 4
		♣	H 10 4

Dit werd aan de andere tafel gemist zodat we ons op het nippertje plaatsten voor de knock-out fase.
Hierin mochten we onder meer tegen wereldtoppers als Zia Mahmood, Fantoni, Lauria, Aronov (Europees parenkampioen) en de broertjes Herbst.
Hoe dat afliep, leest u volgende keer.