Voordat het wereldkampioenschap begon was er al spanning. Voornamelijk wie er allemaal mee mochten. Al snel bleek dat Simon (de Wijs), Bauke (Muller), Bas (Drijver) en ik 'zeker' waren, echter het derde paar konden zowel Bertens-Westra, Jansma-Paulissen en Verhees-van Prooijen worden.

Uiteindelijk was ik erg blij met Ricco en Louk. Ze spelen goed, maar daarnaast liggen ze ook erg goed in het team.

Als voorbereiding speelden we twee toernooien in China. We werden 1e en 2e, kortom, goed voor het zelfvertrouwen.

Veertien dagen voor het toernooi een trainingsdag in Veldhoven. Het complex verkennen, gewend raken aan het eten, sfeer proeven.

Op dat moment merkte ik al dat er iets groeide. Het is iets onbeschrijflijks (zal ik ook niet proberen) maar iedereen had al een bepaalde focus.

Dan de eerste wedstrijd van het WK: Zuid – Afrika. Toevallig had ik net de film Invictus (over Mandela en het rugby team van Zuid- Afrika dat wereldkampioen werd) gezien, en dat inspireerde mij.

Blijkbaar waren Anton en Eric daar niet van gediend, want de eerste wedstrijd mocht ik niet meedoen. 24-6 gewonnen! Boem. Het grappige is dat mijn eerste wedstrijd dezelfde als mijn laatste wedstrijd was. Inderdaad, USA 2 (finale!). Een rustige 15-15 was het resultaat.

Naarmate de week vorderde bleek het hele team in een vorm te verkeren die ik nog nooit had meegemaakt.
Kennelijk was spelen voor eigen publiek iets waardoor we allemaal beter werden. Na de vierde dag zei ik ook tegen een goede vriend van me tijdens het eten:” het zal me niets verbazen als we wereldkampioen worden, we spelen simpelweg beter dan de anderen.”

Uiteindelijk erg makkelijk de eerste acht gehaald. Het mooie was dat we tegen wie we ook zouden spelen een positieve Carry-over zouden hebben (resultaat uit de round robin).

De kwartfinale was IJsland. Eerste dag perfect bridge laten zien zodat de voorsprong al 100 impen was. Tweede dag gas terug genomen, maar een makkelijke overwinning was een feit.

Dan de halve finale: Italie. De topfavoriet. Spanning tot en met. Het gat was eigenlijk nooit groter dan 5 impen. De laatste zestien spellen moesten de beslissing brengen. Iedereen was zenuwachtig, maar hier bleek de kracht van een goede teamgeest. Iedereen wilde spelen maar vertrouwde ook de anderen.
De coach hakte de knoop door, Bas en ik op rama tegen Bocchi – Madala, Ricco en Louk in de gesloten kamer tegen Lauria-Versace.

De spanning steeg. Agustin Madala is nog jonger dan ik ben en ik merkte dat ook hij erg zenuwachtig was. Het tweede spel doubleren we Bocchi in twee schoppen. Zoals de kaarten liggen kan hij het maken, maar hij gaat voor een illegale kans en gaat een down. Opluchting. Daarna gaat het goed, we bieden een goed slem, blijven uit een slechte manche, en winnen de meeste deelscores. Ik heb het gevoel dat we voorstaan als we nog twee spellen moeten. Dan moet ik uit tegen 1SA. Ik besluit harten uit te komen, maar Bas doet niet ´derde man doet wat hij kan´ en het contract wordt gehaald. Mijn gedachte van… het zal toch niet…..iets wat mijn moeder goed zou doen, zouden we daarop verliezen?
Ik krijg stress, kan de spanning bijna niet meer aan. Dit is wat ik altijd heb gewild, maar ja, niet als het door zo’n spel komt dat we toch verliezen.

Dan het laatste spel. Ik hoor erg veel geluid op de gang. Blijkbaar is het niet spannend. Gelukkig ben ik dummy. Ik wil wegrennen, kijken, weten of we hebben gewonnen, maar besef dat Lauria dat tijdens een WK finale ook deed waardoor ze de finale verloren. Netjes blijf ik dummy.

Dan naar buiten, weg uit de hete vugraph. Ja, gelukkig, Italië verslagen. Met bijna 30 impen verschil. Louk en Ricco hadden het fantastisch! Helemaal leeg. We gaan wat eten en ik val als een blok in slaap. Deze dag, was de zwaarste dag uit mijn leven. Alle spellen spelen, concentratie, spanning, ik ben kapot.

De volgende dag finale. USA 2. Ik weet al voordat we beginnen dat we gaan winnen. Maar dan, de eerste zestien spellen. Ik ben het kwijt, weet niet meer wat ik doe. Een simpele snit kan ik niet meer nemen, moet lijdzaam toezien dat ik geen kaart goed leg. Krijg het benauwd, huil inwendig, besef dat ik het vergooi. Dan het uitslaan. Simon en Bauke hebben een wereldlijst, we staan maar twaalf impen achter.

Snel vraag ik of ik eruit mag, me weer mag opladen. Gelukkig, iedereen beseft dat dat nodig is.

Een wandeling van een uur, en mijn hoofd is weer fris. De derde zitting (inmiddels stonden we twintig impen achter) speel ik weer bridge zoals in mijn eerste week. We overlopen ze, winnen veertig impen terug en gaan slapen met een voorsprong van twintig impen.

Twee dagen later heeft Nederland geschiedenis geschreven. Wereldkampioen. Teamgeest en fantastisch spelen heeft dit mogelijk gemaakt. 1500 mensen die het 'we are the champions' meebrullen, het volkslied meezingen, wow, in eigen land wereldkampioen worden, beter kan het niet!

De gouden medaille kreeg ik omgehangen door Hans Melchers. Heel bijzonder. Zonder hem was dit niet mogelijk geweest. Kreeg een traantje in mijn oog.

Het geheim van het team: Duidelijk: Anton (Maas) en Eric (Laurant). Zij zorgden voor dit team, deden alles voor het team, (bijv altijd al eten bestellen zodat als we in het restaurant aankwamen, het voorgerecht al op tafel stond), zorgden voor de sfeer, en straalden. Ze maakten ons trots. Zij gaven ons het gevoel dat we het konden. En het lukte!
WERELDKAMPIOEN.