We werden als eerste geplaatst in onze poule (9 teams) en moesten bij de eerste vier eindigen om door te gaan (16 poules).
Nadat de eerste wedstrijd verloren ging (12-18), wonnen we vervolgens alle andere wedstrijden en werden we eerste in de poule.
In die eerste wedstrijd ging ik down in een 6♦ die ik had kunnen maken. Hierdoor ging de wedstrijd verloren.

Z/Allen		♠	x x x x x
		♥	A H 9 x
		♦	A x
		♣	A H
		♠	A
		♥	B x x
		♦	H B 10 x x x x
		♣	x x

West kwam uit met een kleine harten.
Ik hoopte op de ruitens 2-2 of de schoppens 4-3 (ik heb namelijk voldoende entrees in dummy om de vijfde schoppen vrij te troeven, waarop mijn hartenverliezer wegkan). Helaas, ruitens 3-1, schoppens 5-2, geen dwang, en hartenvrouw niet in de doubleton. Kortom, één down.
En west had ♥V, zodat ik het slem gemaakt had als ik de start in dummy had gedoken...

Aan de andere tafel boden ze 3SA. Dit contract gaat down bij schoppenstart, maar de logische klaverenstart leidde tot twee overslagen.
In de ronde van 64 kregen we een team uit Canada als tegenstander. De man wist mij nog te vertellen dat hij tegen mij in Istanbul had gespeeld toen hij voor Canada uitkwam. Geen kleine jongens dus. We wonnen toch vrij makkelijk en dat betekende in de ronde van 32 tegen team Meltzer (met daarin de Nederlanders Jansma – Paulissen).

Ook in deze wedstrijd moest ik weer een 6♦ afspelen.

		♠	6
		♥	A H B 9 4 3
		♦	10 7
		♣	V B 10 4
		♠	A V B 9 3
		♥	2
		♦	A H V 4 3 2
		♣	A

Hoewel noord 1♥ had geopend kwam west (Jansma) toch met harten uit.
De vorige keer had ik die start naar ♥B kunnen laten lopen maar om nu al direct te snijden… Pff.

Het leek mij handiger in dummy te nemen en ♠6 naar ♠V te spelen. Als die hield, kon ik ongeveer claimen en anders moest de ruitenkleur 3-2 zitten en óf ♠10 in de tweede ronde vallen óf de schoppenkleur 4-3 zitten.
♠H zat goed (bij oost) dus ik kon twee schoppens aftroeven en zo maakte ik het slem.
Aan de andere tafel zaten ze maar in 5♦.
Hierdoor wonnen we de wedstrijd en zaten we in de ronde van 16.
Lou Anne was de enige vrouw die nog in het toernooi zat. Een prestatie van formaat.

De ronde van 16 moesten we tegen team Zimmermann, bestaande uit Multon — Zimmermann,  Fantunes (het Italiaanse toppaar Fulvio Fantoni — Claudio Nunes) en Helgemo – Helness. Dit team was de grote favoriet voor de wereldtitel. En dat bleek ook wel want voor ons team waren ze een maatje te groot: we werden kansloos uitgeschakeld (team Zimmermann won uiteindelijk brons).

Over vier jaar weer een nieuwe kans (dat duurt mij veel te lang…).
De teleurstelling was ook niet heel groot. Ze waren gewoon beter. En dát is iets wat mij wel zorgen baart voor het WK aankomend jaar in Nederland. Kortom, we moeten nog harder trainen.

Na wat dagen relatieve rust, begon dan eindelijk het WK mixed teams.
Een keer niet met Bas spelen… Heerlijk. Nou ja… totdat Meike ook begon na te denken… Lang begon na te denken... Heel lang begon na te denken… Pffff… Veel te lang.
Maar goed, daarna speelde ze wel steeds de juiste kaart. Kortom, eigenlijk niet echt een verandering in vergelijking met Bas. Wel was ons systeem veel simpeler. Geen Transfers in Competitie, Noodbod, Optional Blackwood, ingewikkelde relays… Nee, gewoon bridgen, zoals bridge bedoeld is.

Na een wat stroeve start (we kwalificeerden ons als allerlaatste voor de A-finale) begon het te lopen. Elke wedstrijd werden we beter, we verloren niet meer. Helaas was het toernooi te kort — en bovendien was dit het enige toernooi waar je de score van de voorronde meenam. We konden daarom de inhaalrace net niet met een medaille bekronen. Maar toch, zesde was uitstekend.

De laatste avond is altijd party-avond. Niemand hoeft de volgende dag nog te bridgen, dus aan de bar is het extra gezellig. Maar goed, daar kan ik helaas niets over zeggen, want what happened in Philly, stays in Philly.