Waarin Sjoert vertelt over het bridgefestival in Biarritz, de Spingold in New Orleans en als 'tussendoortje' de WK-finale (voetbal!) Spanje - Nederland in Zuid-Afrika. Een profbridger brengt veel tijd door in vliegtuigen...

Na het dramatisch verlopen EK (Lees Sjoerts column over het Europees kampioenschap viertallen hier) snel mijn kleren gewassen en in het vliegtuig naar Biarritz gestapt. Hoewel we in Nederland zowel de Scheveningse als de Utrechtse bridgeweek hebben, zijn de Franse festivals toch mooier, levendiger, sfeervoller en sterker bezet. Dit toernooi kon ik spelen met Hans Melchers en Eric Laurant.

In Biarritz is het grootste toernooi de Patton. Patton is een mix van viertallen en parenbridge. Zowel de IMP- als de MP-score tellen mee. Helaas is het in Nederland nauwelijks te spelen (gunstige uitzondering: 't Onstein Pinkster Patton toernooi) maar erg leuk.
Deelnemers waren onder meer het Italiaanse team dat net Europees kampioen is geworden, Zia, Roy Welland, McIntosh en nog vele anderen.

Het lekkere van zo'n festival is dat het ook een soort vakantie is. Je speelt van 16.00 tot 20.00 uur, gaat daarna lekker eten, 's ochtends tennissen, lekker lunchen (eigenlijk altijd met oesters)… Kortom, ik kan het iedereen aanraden.
De Patton ging erg goed. Op dinsdagavond was ook nog de halve finale van het WK-voetbal. Op het moment dat Nederland won, werd iedereen gek en werd er tot in de late uurtjes gevierd. Toen mijn broer dan nog belde dat hij kaartjes kon regelen voor de finale, was ik helemaal uitzinnig van vreugde. Ook nog even twee dagen Zuid-Afrika… Tja, het leven van een bridger…
Het toernooi werd gewonnen door Italië (Lavazza) maar onze achtste/negende plaats was genoeg reden om de champagne open te trekken. Na het EK eindelijk een wél geslaagd toernooi.

Over Zuid-Afrika zal ik het niet hebben. Hoewel het ontzettend leuk was om in het stadion te zitten, was het natuurlijk vreselijk om Iniesta het winnende doelpunt te zien maken.

Om de zomer toch nog positief af te sluiten, moest de Spingold (hoofdtoernooi van de Summer North American Bridge Championships) maar eens echt goed gaan.
Voor het eerst speelden Bas en ik in het team van Lou Ann O’Rourke. Toen ik voor het eerst naar zo'n National ging in Amerika, speelde ze met Bocchi – Duboin and Greco – Hampson (die nu het toernooi wonnen). Op dat moment droomde ik er al van om eens met haar in een team te spelen.
Omdat Duboin – Sementa naar een ander team gingen (Cayne) kwam er een plaats vrij en vroeg ze ons. De rest is geschiedenis.
In het eerste toernooi (een National telt naast het hoofdtoernooi — in dit geval dus de Spingold — vele zijtoernooien) deden we het goed. We haalden de finale en moesten het daar opnemen tegen het team van Cayne (met Duboin – Sementa). Uiteraard een wedstrijd waar veel, heel veel eer op het spel stond. Konden we hen verslaan?

De finale bestond uit 24 spellen en halverwege kwamen Bas en ik erin bij een achterstand van 9 IMP. Helaas waren de volgende 12 spellen dusdanig saai (9-8) dat we wel de slag wonnen maar de oorlog verloren. Nou ja, misschien moesten we ze dan maar in de Spingold verslaan.

In de Spingold waren dit jaar weinig inschrijvingen (65) waardoor er een ronde minder te spelen was. Dit was het toernooi waar het om ging, hier moesten we vlammen.
De eerst zestien spellen speelden we met O’Rourke en Marc Jacobus. Het was duidelijk wennen voor het team, want we kwamen 42 IMP achter. De tweede zitting gingen wij eruit en kwamen Roger Bates – Eddy Wold erin. Dit ging veel beter en ze haalden 22 IMP terug. De derde en vierde zitting maakten wij het samen met Bates – Wold af en uiteindelijk wonnen we met 58 IMP verschil. Opluchting.
De tweede dag was tegen Zuid-Afrika. Een van de spelers (Alon Apteker) was ik een week terug nog in Johannesburg tegengekomen. Toen was hij nog voor Nederland, nu speelden we tegen elkaar. Halverwege stonden we 66 IMP achter, een vrijwel onmogelijke opgave.

Toen kreeg ik deze hand als zuid:

Met niemand kwetsbaar besloot ik 2♣ (mancheforcing) te openen. Ik hoopte hiermee een swing te creëren. Zo ging het biedverloop:

Ik heb nog nooit zo’n spijt gehad van mijn pas op vijf harten gedoubleerd. Met zoveel achter had ik toch zeker moeten redoubleren.

Maat had:

Z/—		♠	H B 9
		♥	V 4
		♦	B 7 5 4
		♣	H 10 8 2
		♠	—
		♥	A H B 10 8 7 6 5 2
		♦	2
		♣	B 9 4

Zo werden we uitgeschakeld in de Spingold. Zonde. Om de sfeer er nog een beetje in te houden vertelde ik over mijn 2SA-opening tegen Zia. (Lees daar alles over in Avonturen van een profbridger 21: Confrontatie met Zia)

Roger Bates vertelde dat 'zijn' conventie was om in de vierde hand 1♠ te openen met een doubleton schoppen en zes klaveren en dertien punten. Maat zal Drury (2♣) bieden en dan kun je passen. Ik dacht, dat ga ik proberen. Maar het was de meester zelf die deze hand kreeg:

Na drie passen was Bates aan de beurt (mixed toernooi). Hij paste (op zich niet gek zonder een hoge kleur). Maar ja, als je zelf de conventie verzint, dan moet je hem ook toepassen, vind ik.
Goed mijn zomer zit erop. Even geen bridge meer. En soms…, soms is dat ook wel fijn.

Ehhhh, nou ja… Misschien ook niet.