Tegen Zia spelen is en blijft iets speciaals. Een van mijn eerste bridgeboeken was Bridge, my way van Zia. Door dat boek ben ik helemaal gegrepen door het bridgespel. Zijn beleving, zijn... alles. Qua uitstraling is hij gewoon de allergrootste bridger ter wereld. En dan heeft hij me ook nog eens verslagen in de kwartfinale van het WK (om de Bermuda Bowl) vorig jaar. Dus als er tijd is voor revanche, dan is dat nu.
Gelukkig wist ’t Onstein, mijn bridgeclub, Zia te strikken voor een oefenwedstrijd (en de daaropvolgende Onstein Pinkster Patton). Hij speelde met Roy Welland. Iemand die voornamelijk waanzinnig slim is, een goede bridger, maar hij is nog actiever dan wie dan ook aan tafel. Zijn motto: Een wedstrijd geen actie gemaakt, is een wedstrijd niet gespeeld.

Eind april. We zijn op weg naar de bridgeboerderij van ’t Onstein voor de oefenwedstrijden tegen Rusland en Polen/Israël. Nederland vaardigt naar het EK in Oostende in juni een team van drie paren af. Van de vier paren Bauke Muller – Simon de Wijs, Ricco van Prooijen – Louk Verhees,  Jan Jansma – Gert-Jan Paulissen en natuurlijk Bas Drijver en ik, moet er dus één afvallen. Na deze oefenwedstrijden wordt de definitieve keuze gemaakt.
Ze worden live uitgezonden op BBO (internet) zodat iedereen ze thuis kan volgen. Voor mij zijn het thuiswedstrijden, ze vinden immers plaats in de bridgeboerderij van ’t Onstein.
Hoewel het dus allemaal nog niet zeker is wie er in het team komen, lijken Bas en ik in elk geval veilig. Al drie jaar lang zijn we het beste paar van Nederland en hoewel we dit jaar niet extreem goed hebben gepresteerd, lijkt het mij sterk dat drie paren ons voorbij zullen gaan.
Kortom, lekker oefenen.

Een week na de nogal teleurstellende finale van het topcircuit gingen Bas (Drijver) en ik vol goede moed naar Amerika voor het spelen van de Vanderbilt, het hoofdtoernooi van de Spring North American Bridge Championships in Reno (eerder schreef Simon de Wijs er al over, lees hier). De Vanderbilt is één van de drie grootste toernooien van Amerika. De gehele wereldtop is daar aanwezig. Mogelijk is het nog sterker dan een wereldkampioenschap of een EK. Helgemo (de Noor Geir Helgemo is al jarenlang één van de sterkste spelers ter wereld, -Red. Bridgevaria) heeft dit toernooi dan ook nog nooit gewonnen. Elke keer als ik het veld zie, denk ik: wat heb ik toch een leuk beroep.

Vol goede moed namen Bas en ik dus plaats. Maar al snel kregen we het idee dat het niet ons toernooi zou worden. Dat gevoel over het winnen van het toernooi was kennelijk inbeelding geweest.

Kijk maar eens naar ons bieden op dit spel:

Na de MK-finale even helemaal niets. Uiteraard zijn er nog wel de clubavonden en de vrijdagtrainingen maar wedstrijden, nee. En dat is best wel lekker. Vanaf maart wordt het weer erg druk met de finale van het Topcircuit, de National in Amerika, oefenwedstrijden tegen Rusland en Bulgarije. Kortom, ik geniet nu even van de rust.
Totdat er mij een bericht bereikt dat iemand me 1 miljoen euro wil geven als ik binnen vijf jaar wereldkampioen word...

Zaterdag 9 januari 2010, de eerste zitting van de Meesterklasse-finale tussen team ''t Onstein' en team 'Het Witte Huis' is voorbij. 't Onstein, waar ik in speel, heeft de carry-over (we begonnen met 17 IMP achterstand als gevolg van de resultaten in de reguliere competitie) omgebogen in een voorsprong van bijna 20 IMP. Heerlijk. Net als ik mijn lunch wil beginnen, springt Ed Hoogenkamp voor mijn neus.