Een van die lastige gevallen − vooral psychologisch − tijdens het bieden is: moet je in viertallen (IMP-telling) een contract dat zeker flink down gaat (dan wel flink down kan, mits partner goed uitkomt) doubleren als er een risico is dat de tegenpartij vlucht naar een maakbaar contract? (In paren, dus MP-telling, geldt de vraag ook voor slechts één of twee down: daar is het bijkomende gevaar dat het doublet de leider waarschuwt, zodat hij het contract misschien maakt).
Vóór doubleren pleit: het is zonde een sappige +800 of +1100 te missen en tevreden te zijn met +150 of +200. Vaak lopen ze er immers niet uit, of blijken ze niet te kunnen vluchten. (En in paren kan +200 een top en +100 een nul zijn; het scheelt dus nogal als je past en de leider blijkt onontkoombaar één down te gaan).
Tegen doubleren pleit het 'gans aan een touwtje'-principe: pak gewoon de plusscore in plaats van gulzig te doubleren en even later een score als −1190 of zo te noteren (want een béétje vent doubleert ze natuurlijk ook in hun vluchtcontract...).

O/NZ
♠	H B 10 6
♥	A B 9 8 6 5
♦	V
♣	8 7

¹ Dichte zevenkaart in een onbekende kleur 

Doubleren of niet? Beslis eerst zelf en lees dan verder.

West kan zien dat de kleur van zijn partner klaveren is. NZ hebben dus vrij zeker een goede ruitenfit. Zouden ze 5♦ kunnen maken? Niet waarschijnlijk: west heeft verdediging in schoppen en zijn partner heeft de klaveren. Misschien dat 5♦ niet veel down gaat maar dan moeten ze dat eerst maar eens bieden. En van 4♥ niet gedoubleerd, worden OW ook niet vet.
En dus doubleerde Rodwell. Hij kreeg zowel ongelijk als gelijk...

O/NZ		♠	5 2
		♥	—
		♦	A B 10 8 7 4 2
		♣	B 10 6 4
♠	H B 10 6			♠	9 8 7 4
♥	A B 9 8 6 5			♥	4
♦	V			♦	6
♣	8 7			♣	A H V 9 5 3 2
		♠	A V 3
		♥	H V 10 7 3 2
		♦	H 9 5 3
		♣	—

Zijn ongelijk bestond eruit dat NZ 6♦ konden maken...
Maar dat zal Rodwell verder een zorg zijn geweest, want na zijn doublet volgden er drie passen. Zuid (Stansby) speelde nog knap af en ging slechts drie down: +800 voor OW.
Is NZ iets te verwijten? Tja, noords pas ziet er niet handig uit maar met open kaarten is alles makkelijk. De volgende keer heeft zuid een langere hartenkleur en doubleert west alleen op een vracht plaatjes, waaronder ♦HV bijvoorbeeld. (Toch is dat een dubieus argument: zo'n 4♥-bod na 'hun' preëmpt belooft een goede hand, niet alleen een lange kleur, dus misschien had noord...).
Critici richtten destijds overigens hun pijlen vooral op zuid: hij had kunnen doubleren in plaats van 4♥ te bieden (om desnoods later harten te bieden). Daarmee had hij aangegeven dat zijn hand ook geschikt was voor een contract in andere kleuren. Noord zou dan, afhankelijk van het verdere bieden, misschien wel 6♦ hebben kunnen bieden.

Aan de andere tafel boden Freeman-Nickell van USA 2 als NZ knap 6♦ na een 1♣-opening van oost. USA 2 won dus 20 IMP op het spel en de halve finale met 276-157 IMP. Beide teams verloren vervolgens: USA 1 in de strijd om het brons tegen Noorwegen, USA 2 in de finale tegen Frankrijk.

We gaan naar Memphis in 2004, waar het USBF Championship beslist welk team wordt afgevaardigd naar het WK 2005. Een halve finale gaat tussen de teams Nickell en Meltzer. Weer zien we Chip Martel en Lew Stansby als NZ. Weer spelen zij tegen Nickell c.s., deze keer dus in team Meltzer.
Paul Soloway van team Nickell heeft als oost:

O/—
				♠	A 7
				♥	H B 9 8 6
				♦	7 5 2
				♣	B 10 4

Soloway doubleerde, in de hoop dat NZ bleven zitten. Dat bleek te riskant zonder verdediging in twee kleuren, want het ging zo verder:

O/NZ		♠	6 3
		♥	A 3
		♦	A H V 3
		♣	A V 8 5 2
♠	V B 10 9 5 4 2			♠	A 7
♥	10 2			♥	H B 9 8 6
♦	9 8			♦	7 5 2
♣	H 9			♣	B 10 4
		♠	H 8
		♥	V 7 5 4
		♦	B 10 6 4
		♣	7 6 3

Martel, noord, zat volledig vast na wests 3♠-opening en besloot tot een dubieus doublet (maar wat is het alternatief?). Hij greep zijn kans na oosts strafdoublet op 4♥ met een prachtig 4♠-bod, dat zijn partner de kans gaf 4SA te bieden met een schoppenstop (het lijkt dat noord ook 4SA had kunnen bieden: 'Kies uit de lage kleuren' maar dan had zuid niet geweten of hij kon passen met een schoppenstop; bovendien zou 4SA dan in de verkeerde hand kunnen zitten).
Stansby had met 4SA geen problemen. De ♠V-start was voor ♠A. Hij nam de schoppennakomst, raapte de ruitens op, sneed op ♣H, sloeg ♣A en speelde klaveren na. Waarmee hij bij Soloway zout in de wond wreef, want die kwam aan slag en moest van ♥H afspelen, wat zuid nog een overslag opleverde ook.

Soloways doublet kostte zijn team (Nickell) 8 IMP, terwijl het 6 IMP gewonnen zou hebben als hij gepast had. Aan de andere tafel paste noord (Rodwell) namelijk op de 3♠-opening van west, Sontag, waarna laatstgenoemde dat mocht spelen: twee down.
Maar uiteindelijk won team Nickell toch de halve finale en later ook de finale.

Lees het tweede deel van deze serie hier.