Nee, dit stukje gaat niet over voetsignalen, louche denkpauzes en gecodeerd aan de kin krabben of kuchen. Daaraan schenken niet-bridgende journalisten helaas vaak aandacht - als ze dan al eens over bridge berichten. Neem die uitzending van dat sportprogramma in 2004: er verschenen zowaar enkele spelers van het Nederlands open bridgeteam - waaronder Bridgevaria's Sjoert Brink - op tv bij Matthijs van Nieuwkerk (tegenwoordig vooral bekend van 'De Wereld Draait Door'). De reden was dat Nederland zilver had gewonnen op de Olympiade in Istanbul.
Nu denkt u natuurlijk: een mooie gelegenheid voor de immer nieuwsgierige Matthijs om eens iets te vragen over wat er nu zo fascinerend aan bridge is, hoe dat spel ongeveer in elkaar zit, wat topbridgers beweegt. Nou dan dacht u fout. De volle tijd (pakweg drieëneenhalve minuut) die het item duurde, ging over vals spel. Met stereotype vragen als 'Hoe doen ze dat, dat seinen, krabben ze aan hun kin of zo?' bevestigde Matthijs alle platte vooroordelen over bridge en werd de kijker niets wijzer over onze geweldige denksport. Een gemiste kans van de toch altijd zo goed voorbereide wonderboy.

Maar goed, ik zei net dat dit stukje daar niet over gaat. Waarover dan wel? Over legaal bedrog ofwel: misleidende speelwijzen. Voor velen vormen die het crème de la crème van onze mooie sport.

Door een of meer falsecards spiegelt de misleider een tegenstander een niet-bestaand maar mogelijk zitsel voor. Die tegenstander, die het aanvankelijk niet verkeerd kon doen, kan nu ineens een ander (tegen)speelplan kiezen, dat bij het voorgespiegelde zitsel zou slagen. Het slachtoffer is, als hij erin trapt, niet per se dom bezig, het zitsel had immers echt zo kunnen zijn.
Een eenvoudig voorbeeld van zo'n technische misleiding:

		♠	A 8 3 2
♠	4			♠	B 9 7 5
		♠	H V 10 6

Zuid is leider en begint met ♠H. Als oost daaronder gewoon ♠5, zijn kleinste, bijspeelt, heeft zuid geen keus: hij speelt ♠6 naar ♠A want als de laatste drie schoppens, ♠B97, in één hand zitten, kan zuid dat zitsel alleen aan als het oost betreft. Zuid 'kan het dus niet verkeerd doen': hij ziet in de tweede slag west renonceren en snijdt op ♠B over oost.
Kijk nu wat er gebeurt als oost ♠9 bijspeelt onder ♠H in de eerste slag. Ineens kan zuid nu ook vier schoppenslagen maken als west ♠B-vierde heeft, die heeft dan immers ♠B754. Zuid kan dan overwegen in de tweede slag ♠V te spelen en 'als oost renonceert' daarna schoppen naar ♠8 te spelen. Dat zou niet dom zijn van zuid, oost kan immers ♠9 echt sec hebben.

Zelf probeer ik wel eens een 'Zia Mahmoodje' (Zia is de koning van de misleidende speelwijzen) maar de resultaten zijn ehhh... wisselend. Maar als ik dan een keer succes heb, schrijf ik het op (indachtig de inleiding bij mijn eerdere column 'Een ongelofelijk spel - 1').
Zoals dit spel uit de Noorse viertallencompetitie. Als zuid kreeg ik:

Mijn partner opende een zwakke 1SA (12-14). We speelden geen transfers en mancheforcing handen gingen via 2♦, mancheforcing Stayman.
Ik had dus de keus uit twee biedingen: 3♥ (inviterend) en 4♥. Ik maakte mezelf wijs dat ik niet van mijn partner mocht verwachten dat hij met een geschikt minimum als ♠ABx ♥HBx ♦Hxx ♣xxxx mijn invite zou aannemen. Dus overbood ik met 4♥.
West kwam uit met ♣10:

N/-		♠	A 10 4
		♥	H 3
		♦	H 10 6
		♣	H 9 7 5 2
		♠	H V 7 6
		♥	V 9 8 7 4 2
		♦	V 7
		♣	B

¹ 12-14 punten
² we speelden geen transfers

Dat zag er slecht uit. Ik had zeker drie azen te verliezen en meestal een tweede troefslag, om van de vierde schoppen maar te zwijgen.
Het leek erop dat west ♥A-tweede zou moeten hebben want ik kon alleen harten naar ♥H spelen en dan de tweede hartenslag klein in de hand leggen. Maar wests ♣10-uitkomst was gezien dummy's ♣9 duidelijk een singleton of doubleton, dat maakte de kans op een korte troefkleur bij hem klein.
Het was zinloos ♣H te leggen want ik kende west als een fantasieloze speler, die absoluut niet onder een aas zou uitkomen. Ik legde dus klein in de dummy en oost maakte ♣V. Nadat hij mijn ♣B had zien vallen, nam oost een denkpauze. Uiteindelijk speelde hij ♣6 na.

Als wests ♣10 een singleton was, kon ik met ♥9 voortroeven in de hoop dat oost precies ♥B106 of ♥B105 had. Maar die kansen werden me te klein. Bovendien leek ♣10 me geen singleton want waarom had oost anders zoveel tijd gebruikt voor zijn nakomst?
Ik ging dus uit van een foute taxatie van oost (hij dacht kennelijk dat mijn ♣B een falsecard was). West zou dan gaan bekennen en noord zou de slag maken (en als west toch zou troeven was dat hopelijk van een vaste troefslag en was ik in elk geval maar één down).
Maar wat moest ik in deze slag afgooien? Ik had geen zinvolle verliezer weg te gooien. Toen zag ik de mogelijkheid van een bedrogje: als oost nu eens ♥A-tweede had? Dat was niet zo'n gekke kans, de korte troefkleur bij de lange klaverenkleur. Ik gooide dus ♦V af!

West bekende inderdaad met ♣3 en ik maakte ♣7 in dummy. Geïrriteerd bekeek west mijn ♦V en zijn partner. Die bleef stoïcijns maar ik had wel het idee dat ook hij dacht dat ik mijn secce ♦V had gedumpt.
Ik stak over naar ♠H in mijn hand (oost ♠3, west ♠2) en speelde ♥2 (west ♥5) naar ♥H. Als die had gehouden, had ik toch moeten hopen op ♥A tweede bij west (♥3 na, klein in de hand).
Maar oost nam en speelde - psychologisch begrijpelijk - weer een kleine klaveren (♣A zou twee klaveren bij noord hoog maken en ik kon wat hem betreft hebben gehad: ♠Hxxx ♥V9xxxxx ♦V ♣B), deze keer om een troef bij west te laten promoveren.
Ik gooide nu ♦7 af, mijn echte ruitenverliezer, en west keek alsof hij water zag branden. Hij troefde uiteindelijk met ♥6 en speelde ♥B na. Oost bekende met ♥10! Het was gelukt: west had mijn verliezer getroefd met zijn vaste troefslag!

Ik nam met ♥V en moest nu de schoppenverliezer nog zien te vermijden. Ik wist bij west vijf kaarten (drie hartens en twee klaveren) en bij oost zeven (twee hartens en vijf klaveren). Dat maakte de kans op schoppenlengte (en daarbij ♠B) bij west iets groter dan zonder die informatie. Genoeg om op die kaart bij west te snijden?
Gelukkig hoefde ik niet te kiezen. Nu bij oost ♣AV en ♥A bekend waren, had west zeker ♦A (met 14 punten had oost de zwakke 1SA wel gedoubleerd). Ik speelde dus mijn troeven af. Met nog één troef te gaan, was de situatie:

N/-		♠	A 10
		♥	-
		♦	H
		♣	H
		♠	V 7 6
		♥	4
		♦	-
		♣	-

Uiteraard had niemand een aas weggegooid. Toen ik de laatste troef, ♥4, speelde, gooide west nog steeds ♦A niet af. Ik deed dus in dummy ♦H weg en wist dat west nog ♦A en hoogstens twee schoppens had.
Oost op zijn beurt deed natuurlijk ♣A niet weg; hij had na deze slag dus nog ♣A en ook hoogstens twee schoppens. Ik speelde ♠6 naar ♠A en ♠10 naar ♠V en wist met zekerheid dat ♠7 de laatste slag zou winnen.
Heel eventjes voelde ik me Zia Mahmood...

N.B. De snit op ♠B zou mislukt zijn, hoewel west inderdaad vier schoppens had. Dat blijkt uit het hele spel hieronder. In zwart de eindfiguur toen er nog één troef te gaan was (rode kaarten zijn dus gespeeld):

N/-		♠	A 10 4
		♥	H 3
		♦	H 10 6
		♣	H 9 7 5 2
♠	9 8 5 2			♠	B 3
♥	B 6 5			♥	A 10
♦	A B 8 2			♦	9 5 4 3
♣	10 3			♣	A V 8 6 4
		♠	H V 7 6
		♥	V 9 8 7 4 2
		♦	V 7
		♣	B