Ik heb moeite mensen te geloven die zeggen dat winnen of verliezen ze niks uitmaakt, zolang ze maar gezellig kunnen spelen. Volgens mij wint iedere bridger graag en heeft hij er een hekel aan te verliezen.
Er speelt daarbij meer mee: de manier waarop je wint of verliest. Winnen is vooral leuk als je dat doet door mooi af- of tegenspel. Winnen doordat de tegenpartij er domweg niets van kan, schenkt veel minder voldoening.
Bij verliezen ligt het minder makkelijk. Als je verliest van een technisch duidelijk sterkere tegenpartij, is dat meestal wel te verdragen. Hoewel het vaak moeite kost toe te geven dát die tegenpartij sterker was: vaak zoeken we het in excuses als 'ze hadden wel geluk met dat slem op snit, terwijl wij twee keer ongelukkig down gingen in manches met de troefkleur 4-1'. Vaak blijkt bij een objectieve analyse dat pech en geluk behoorlijk gelijk verdeeld waren.
Echt frustrerend echter is verliezen doordat je door de tegenpartij te grazen benomen bent. Wie in een misleidende speelwijze trapt, zal na afloop zo'n linke jongen (LJ) beleefd feliciteren maar hem inwendig misschien wel vervloeken.
Neem dit spel uit een parenwedstrijd (dus MP-telling: overslagen zijn belangrijk):

O/Allen		♠	A 8 4 3
		♥	9 3
		♦	A B 9 6
		♣	H 8 2
		♠	H 5 2
		♥	A H 5
		♦	V 8 5 3
		♣	A 7 5

West komt uit met ♥4 (vierde van boven) en oost legt ♥V. De leider duikt en neemt de nagespeelde ♥10. West speelt ♥2 bij, hij had dus vijf hartens.

(Terzijde: in viertallen, dus IMP-telling — overslagen zijn relatief onbelangrijk — probeert de leider nu zo veilig mogelijk twee extra ruitenslagen te maken, hij heeft immers zeven topslagen.
Hij begint met een kleine ruiten naar ♦B.
- Als die houdt, maakt hij 100% zeker drie slagen door met een kleintje naar ♦V te vervolgen.
- Als oost ♦B met ♦H neemt, moet de leider, als hij weer aan slag is, in de tweede ruitenslag gokken:
    - óf hij incasseert ♦A — dit is alleen fout als oost met ♦H-sec is begonnen
    - óf hij incasseert ♦V — dit is alleen fout als oost met ♦H10-vierde is begonnen.
Hier zal de leider ♦A kiezen: west heeft twee hartens meer dan oost. Had oost toch ♦H sec, dan heeft de leider nog één minikansje: de schoppenkleur 3-3 — dus oost heeft dan precies een 3-3-1-6 — waarbij alleen oost met schoppen aan slag mag komen...)

Maar in paren, dus MP-telling, telt elke slag. Dus probeert de leider vier ruitenslagen te maken. Ook dan begint hij met een kleintje naar ♦B. Maar als die houdt en er geen bijzondere kaarten vallen, slaat de leider daarna ♦A, in de hoop dat west met ♦H-tweede is begonnen.
Dus speelt de leider hier ♦3 uit zuid: west ♦2, dummy ♦B en oost ♦7.
Net als de leider volgens plan ♦A wil slaan, kijkt hij nog eens naar oosts ♦7. Als west zoals gehoopt ♦H2 had, had oost ♦1074. Daarvan speelt hij toch niet ♦7? Nee, als die ♦7 gewoon zijn kleinste is, had hij waarschijnlijk ♦107. In dat geval kan de leider vier ruitenslagen maken door naar de hand te gaan en ♦V na te spelen: zo pint hij oosts ♦10.
En als oosts ♦7 een singleton was, maakt de leider door deze speelwijze in elk geval drie ruitenslagen (als hij bij dat zitsel in de tweede slag ♦A slaat, maakt hij er maar twee).
Kortom, de leider gaat naar zijn hand en speelt ♦V...

O/Allen		♠	A 8 4 3
		♥	9 3
		♦	A B 9 6
		♣	H 8 2
♠	V 10 7 6			♠	B 9
♥	B 8 7 4 2			♥	V 10 6
♦	2			♦	H 10 7 4
♣	V 10 3			♣	B 9 6 4
		♠	H 5 2
		♥	A H 5
		♦	V 8 5 3
		♣	A 7 5

...waarop west renonceert!
De leider maakt nu maar twee ruitenslagen en gaat gedesillusioneerd down, te grazen genomen door de LJ in oost. Die dook niet alleen slim de eerste ruitenslag maar speelde bovendien die duivelse, suggestieve ♦7. (Of zou hij naïef zijn distributie gesignaleerd hebben? Tja, idioot en genie zijn buren...)
Aan vrijwel alle andere tafels neemt oost de eerste ruitenslag 'gewoon' met ♦H. De leider neemt de hartennakomst en speelt weer ruiten (uit zijn hand, hij is daar immers aan slag...). Als west renonceert, is het maken van drie ruitenslagen een eitje: ♦A en dan de snit op ♦10.
Een enkele oost duikt de eerste ruitenslag wel maar speelt gewoon zijn laagste, ♦4, bij. De leider heeft nu geen reden van zijn oorspronkelijke plan af te zien: in de tweede slag speelt hij ♦A en ook hier is oosts ♦10 ten dode opgeschreven.

Waarom dit nou zo frustrerend is? Omdat de leider het eigenlijk niet goed kan doen. Speelt hij zoals aangegeven, dan is hij de klos als oost een LJ is en die slimme ♦7 speelt van ♦H1074 (NB: een LJ in oost speelt die kaart ook van ♦1074; als de leider er intrapt en later ♦V uit zuid speelt, maakt hij negen slagen waar alle andere leiders er tien maken).
En besluit hij oosts kaart niet te vertrouwen en slaat hij in de tweede slag gewoon ♦A, dan heeft hij een overslag weggegooid als oost écht ♦107 sec had (en het contract als die ♦7 een singleton was...).
Misschien dat de leider zo'n kaart als die ♦7 maar moet negeren als hij weet dat oost een LJ is. Zo wordt hij in elk geval niet geoetst en speelt hij mee met al die leiders die zich nooit om zulke kleine kaartjes als zo'n ♦7 bekommeren... 

Ik verander de situatie in ruiten een beetje:

		♦	A B 8 6
♦	H 4			♦	10 9 6
		♦	V 7 5 2

		♦	H V 9 8 5 4
		♦	A 2

N/Allen		♠	V 5
		♥	A 5 2
		♦	V 9 6 5 4 2
		♣	6 3
♠	10 8 3			♠	9 6 4
♥	H V 8			♥	B 10 9 6
♦	A B 7			♦	H 10 8 3
♣	H 8 7 4			♣	B 2
		♠	A H B 7 2
		♥	7 4 3
		♦	—
		♣	A V 10 9 5