Humor is wat mij betreft een onmisbaar onderdeel van bridge. Als ik niet af en toe dubbel lig van het lachen, is er wat mij betreft iets mis in het spel.
Onderstaand groot slem is zo'n dijenkletser. Het is afkomstig van het Engelse Mixed Teams kampioenschap 1956 en de zuidspeelster blunderde.
Haar blunder leverde haar echter op een ongelofelijke wijze een groot slem op, dat ze anders vrij zeker niet had gemaakt.

(Lees het eerste artikel van deze serie hier en het tweede hier).
De 'Moeder aller "wel-of-niet-doubleren" problemen', hieronder, heet niet zo omdat het een lastig probleem is (dat is het niet) maar omdat de gevolgen van de verkeerde beslissing zo spectaculair waren.
Het spel is afkomstig uit de wedstrijd Duitsland − Zweden tijdens het EK teams 1997 in Montecatini (Italië). De Zweedse crack Peter Fredin kreeg het onderstaande probleem (?) op te lossen (volgens het Daily Bulletin van het kampioenschap betrof het overigens zijn partner Eriksson maar uit alle latere publicaties valt op te maken dat het toch echt Fredin was):

N/—
♠	A H 10 6 3 2
♥	6 2
♦	V B 6 4 3
♣	—

Moet west doubleren of niet?

Wests 2♠-bod is een van de zeer weinige biedingen in een kleur van de tegenpartij die natuurlijk is. Hij zegt ermee: 'Zuid mag dan een mottig vierkaartje schoppen hebben maar daar ben ik niet van onder de indruk. Ik heb namelijk minstens een goede zeskaart schoppen en een goede hand.'

In het eerste artikel (lees dat hier) zagen we dat het bij de beslissing 'doubleren of niet?' vaak om het antwoord op twee vragen gaat: kunnen de tegenstanders vluchten naar een beter contract en zo ja, is het waarschijnlijk dat ze het doen?
Soms draait het echter om iets anders: vaak gaan contracten alleen down bij de goede uitkomst. Als de potentiële doubleerder niet zelf mag uitkomen, moet hij zich afvragen welke invloed zijn doublet eventueel heeft op de uitkomst van zijn partner.
Wie dat nalaat, kan daar erg veel spijt van krijgen, zoals blijkt uit de volgende komische (voor NZ dan) catastrofe. Het jaar is 1964, de plaats Toronto, het toernooi de Men's Pairs (dus MP-telling) tijdens de Summer Nationals.

Een van die lastige gevallen − vooral psychologisch − tijdens het bieden is: moet je in viertallen (IMP-telling) een contract dat zeker flink down gaat (dan wel flink down kan, mits partner goed uitkomt) doubleren als er een risico is dat de tegenpartij vlucht naar een maakbaar contract? (In paren, dus MP-telling, geldt de vraag ook voor slechts één of twee down: daar is het bijkomende gevaar dat het doublet de leider waarschuwt, zodat hij het contract misschien maakt).
Vóór doubleren pleit: het is zonde een sappige +800 of +1100 te missen en tevreden te zijn met +150 of +200. Vaak lopen ze er immers niet uit, of blijken ze niet te kunnen vluchten. (En in paren kan +200 een top en +100 een nul zijn; het scheelt dus nogal als je past en de leider blijkt onontkoombaar één down te gaan).
Tegen doubleren pleit het 'gans aan een touwtje'-principe: pak gewoon de plusscore in plaats van gulzig te doubleren en even later een score als −1190 of zo te noteren (want een béétje vent doubleert ze natuurlijk ook in hun vluchtcontract...).

Net als mijn vorige drie 'Ongelofelijke Spellen' is het onderstaande spel waargebeurd. Zoals ik ook in de vorige drie artikelen heb geschreven: iedere bridger kan een boekje vullen met zijn eigen leuke, mooie, belachelijke spellen... als hij ze maar direct na het spelen noteert. En aan dat noteren ontbreekt het helaas meestal, waardoor een schat aan mooie verhalen verloren gaat.

Met (alweer) een vreemde partner (kennelijk levert het spelen met vreemde partners de leukste spellen op...) kreeg ik als zuid op een clubavond:

De werkelijkheid is altijd gekker dan een bridge-auteur zich kan voorstellen. Elke dag worden er spellen gespeeld die hilarisch, schitterend of beide zijn.
De meeste ervan worden niet opgeschreven. Dat is jammer, want zo gaat er veel moois verloren. Eerder, in deel 1 en 2 van deze serie, schreef ik dat schakers hun spellen noteren en dat bridgers dat ook zouden moeten doen (of, veel makkelijker, op de pc opslaan: de meeste clubs publiceren alle op de clubavonden gespeelde spellen op het internet). En de leukste inzenden naar Bridgevaria.nl natuurlijk...

Ook dit spel van een clubavond uit mijn eigen ervaring had ik nooit kunnen bedenken. Mijn gelegenheidspartner was een goede speler maar over zijn bieden wist ik weinig.
Als noord kreeg ik:

¹ Minstens vijfkaart

Wat moest ik in vredesnaam bieden?