Toen Ed, Pien en ik Bridgevaria.nl startten in maart 2009, wilden wij een site maken die over het spel bridge ging; dat heerlijke spel (beter gezegd: die heerlijke sport) in al zijn facetten: bieden, spelen, de spelregels. Daarover wilden we schrijven, elke dag een artikel: stukjes om te lezen maar ook puzzels om zelf te doen. Verder startten we een vragenrubriek voor bezoekers. We wilden die vragen uitgebreid beantwoorden: vragen over hoe dat spel geboden en/of gespeeld had moeten worden, hoe de arbiter (onze onvolprezen Martin Sinot) die onregelmatigheid moest oplossen.
Daarbij vonden we dat Bridgevaria gratis moest zijn, zonder gedoe als inloggen en wachtwoorden. Het bridgeplezier, en alleen dat, moest voorop staan.
Daarom hebben we indertijd bewust niet gekozen voor het plaatsen van bridgenieuws of uitslagen. Die kun je immers op vele sites lezen. En we hebben er al helemaal niet voor gekozen Bridgevaria een spreekbuis te maken voor bobo's, of er beleidsstukken, agenda's en verslagen van vergaderingen op te plaatsen. Nuttige zaken, ongetwijfeld, maar Bridgevaria gaat alleen over bridgeplezier.

We denken dat we daar in de afgelopen (bijna) twee jaar aardig in zijn geslaagd. De site staat op de rails. Ik vind het daarom een goed moment op te stappen. Mede omdat ik de enorme hoeveelheid tijd die zo'n project kost niet meer kan missen. Ed en Pien gaan door, dus misschien wordt de site alleen maar beter… (ik schrijf dit maar zelf, zo maai ik Ed tenminste wat gras voor de voeten weg).
Bij zo'n afscheid word je geacht wat stichtelijke woorden te spreken/schrijven. Dat laat ik maar achterwege; opgeheven vingertjes zijn mijn stijl niet.

Hoewel…

In het eerste deel van deze serie (klik misleidende speelwijzen in bridge -1) hebben we de Linke Jongen (LJ) leren kennen. Dat is een tegenstander die ons geregeld pijnlijk voor schut zet omdat hij het hele arsenaal aan misleidende speelwijzen kent — en toe weet te passen. Zo'n 'moeilijke tegenstander' maakt ons onzeker omdat we, door ervaring wijs geworden, geen enkele kaart van hem meer vertrouwen. Altijd zoeken we er iets achter. Met als gevolg dat we soms down gaan in aan abc-spelletje. Bijvoorbeeld omdat we niet geloven dat die vrouw die onder het aas viel écht sec zat ('dat zal wel weer een false card zijn'). Of omdat we aannemen dat die heer toch fout zit, ook al won een kleintje naar de vrouw ('hij zal de heer wel weer opgehouden hebben').
Zo ontwikkelt zo'n LJ zich tot onze Angstgegner: zelfs als hij niets geks doet, leveren we punten in omdat we denken dat-ie de boel zit te flessen.

Ik heb moeite mensen te geloven die zeggen dat winnen of verliezen ze niks uitmaakt, zolang ze maar gezellig kunnen spelen. Volgens mij wint iedere bridger graag en heeft hij er een hekel aan te verliezen.
Er speelt daarbij meer mee: de manier waarop je wint of verliest. Winnen is vooral leuk als je dat doet door mooi af- of tegenspel. Winnen doordat de tegenpartij er domweg niets van kan, schenkt veel minder voldoening.
Bij verliezen ligt het minder makkelijk. Als je verliest van een technisch duidelijk sterkere tegenpartij, is dat meestal wel te verdragen. Hoewel het vaak moeite kost toe te geven dát die tegenpartij sterker was: vaak zoeken we het in excuses als 'ze hadden wel geluk met dat slem op snit, terwijl wij twee keer ongelukkig down gingen in manches met de troefkleur 4-1'. Vaak blijkt bij een objectieve analyse dat pech en geluk behoorlijk gelijk verdeeld waren.
Echt frustrerend echter is verliezen doordat je door de tegenpartij te grazen benomen bent. Wie in een misleidende speelwijze trapt, zal na afloop zo'n linke jongen (LJ) beleefd feliciteren maar hem inwendig misschien wel vervloeken.
Neem dit spel uit een parenwedstrijd (dus MP-telling: overslagen zijn belangrijk):

Onterecht claimen leidt vaak tot verlies voor de claimer. Maar niet altijd: in 'Dat zéi ik toch!' deel 1 (hier) had de claimer voordeel van zijn foute claim.
Terence Reese beschrijft in zijn klassieker The Expert Game hoe een foute claim onverwacht toch resultaat heeft. Hoewel hij het slachtoffer was, zag hij de humor er wel van in. (Het betreft het laatste spel uit het laatste hoofdstuk —The Vice, The Winkle and the Stepping-Stone — dat handelt over entree-dwangposities).

		♠	H 9
		♥	A 10 6 4 2
		♦	V B 10
		♣	A V 8
♠	8 5 2			♠	A V B 10 3
♥	B 8 7 3			♥	H V 9
♦	9 6 4 3			♦	A 5
♣	10 5			♣	7 4 2
		♠	7 6 4
		♥	5
		♦	H 8 7 2
		♣	H B 9 6 3

Humor is wat mij betreft een onmisbaar onderdeel van bridge. Als ik niet af en toe dubbel lig van het lachen, is er wat mij betreft iets mis in het spel.
Onderstaand groot slem is zo'n dijenkletser. Het is afkomstig van het Engelse Mixed Teams kampioenschap 1956 en de zuidspeelster blunderde.
Haar blunder leverde haar echter op een ongelofelijke wijze een groot slem op, dat ze anders vrij zeker niet had gemaakt.