Halve finale van het WK teams (om de Bermuda Bowl) 1995, Beijing. Zweden speelt tegen Canada en de Zweed Bjerregård raapt de volgende hand op als zuid. 

Opmerkelijke ontwikkelingen. Na een 15-17 SA van west komt zuid in de vierde positie in de bieding met een natuurlijk bod van 2♠.
Negen van de tien keer is de 1SA-openaar verder stil, maar niet nu, want Molson biedt nog een keer: 3♣. Noord doubleert. Wat nu?
Bjerregård wikt en weegt. Hij weet het niet. Hij geeft u zijn kaarten. Wat biedt u?

Oplossing

Er wordt wel gezegd dat er in het hedendaagse bieden vrijwel geen strafdoubletten meer bestaan. Dat is de enige verklaring voor het bieden van Bjerregård. Hij ziet het doublet kennelijk als een bieding die algemene waarden aangeeft en biedt dus 4♠!

W/NZ		♠	—
		♥	8 4 2
		♦	V 10 9 5 3
		♣	H B 9 8 6
♠	9 2			♠	A 10 7 6
♥	A V 7 6			♥	10 5 3
♦	H B			♦	A 8 6 2
♣	A V 7 5 4			♣	3 2
		♠	H V B 8 5 4 3
		♥	H B 9
		♦	7 4
		♣	10

Dit bod wordt met open armen ontvangen door oost, Baran, die denkt dat het zijn verjaardag is en doubleert. Na de uitkomst van ♦H gaat zuid vijf down voor -1400 (hij had een slag meer kunnen maken).

Vermoedelijk was zuids benadering wat te 'geleerd'. Waarom zou het doublet geen straf zijn in deze situatie? Noord zegt simpelweg: 'Dit wil ik tegenspelen.'

Het was met name een teleurstellend spel voor het Zweedse nevenpaar dat aan de andere tafel als OW 2♠ doubleerde en 500 down speelde. Dat leek een uitstekend resultaat omdat OW niet zo snel een manche bieden — ook aan onze tafel niet: oost paste immers op 1SA. En áls je 3SA biedt, heb je dat nog lang niet gemaakt.
Veel spelers zouden een voorzichtig plusje naast dat resultaat van +500 schrijven. Als het spel dan 900 punten blijkt te kosten, is dat wel even slikken!

Overigens zou 3♣ gedoubleerd nog best spannend zijn geweest. Dat contract moet wel down maar daarvoor moeten NZ goed verdedigen. En veel down kan het niet, ongetwijfeld tot frustratie van noord...