Beijing, 1995, de finale van het WK teams (om de Bermuda Bowl).

Enigszins verrassend bereikt Canada de finale met als tegenstander de favoriet: USA 2. Canada speelt sterk en het Amerikaanse team kan geen afstand nemen. Dan komt het volgende groot slem langs.

Z/-		♠	A H B 3
		♥	A H 9 4
		♦	B 9
		♣	H 7 4
		♠	10 2
		♥	B 10
		♦	A 10
		♣	A V 10 9 8 5 2

¹ Reverse in de antwoordende hand, dus mancheforcing
² Controlebod
³ Roman Keycard Blackwood
⁴ Twee azen en troefvrouw
⁵ Heb je iets extra's, een heer bijvoorbeeld (onwaarschijnlijk) of een vrouw?
⁶ Nee
⁷ Had 7SA geboden als zuid wel iets extra's had gehad

West, Meckstroth (USA), komt uit met ♣B.
De leider, de Canadees Kokish is bekender als coach dan als speler; zo was hij trainer van het Nederlandse team dat twee jaar eerder wereldkampioen werd).
Hij besluit maar eens te beginnen met vier ronden troef om wat meer zicht op het spel te krijgen (in de dummy een ruiten weg). West had ♣B sec en gooit drie ruitens weg. Oost gooit twee ruitens weg.

Kokish speelt een vijfde troef. Meckstroth, west, gooit een schoppen weg. Hoe verder?

Oplossing

Kokish denkt er lang over na. Een logische gedachte is in de ene hoge kleur aas-heer te incasseren en dan de derde ronde te troeven, in de hoop dat de vrouw valt. Gebeurt dat niet, dan rest de kans op de snit op de vrouw in de andere hoge kleur.

Aan de andere tafel zit Bob Hamman voor de USA ook in 7♣. Hij speelt slechts vier keer troef, slaat dan ♠A en ♥AH en probeert vervolgens door een harten te troeven ♥V te laten vallen*.
Als dat niet gebeurt, moet hij uiteindelijk als laatste kans de schoppensnit nemen. Dit zit mis. Eén down.
(*Andersom, eerst ♥A slaan - neemt de kans op ♥V sec mee - en dan proberen of ♠V valt, kan niet: de leider kan dan later niet op ♥V snijden want west dekt niet en de kleur blokkeert. Wil de leider dus de snit op ♥V als tweede kans, dan kan hij niet eerst ♥A slaan.)

Het afgooien van een kleine schoppen door west zet Kokish bijna op het goede spoor. Alleen als west die schoppen van ♠V-vijfde of langer zou hebben afgegooid (maar waarom zou hij dan pas als derde kaart een schoppen afgooien?), is Hammans speelwijze noodzakelijk. Immers, alleen dan heeft west nog vier of meer schoppens met (hopelijk) ♠V.
Beter lijkt nu dus de omgekeerde aanpak in de hoge kleuren (en dat de leider niet eerst ♥A kan slaan, geeft niets: hoe groot is de kans op ♥V sec bij oost, nu west nog geen enkele harten heeft afgegooid?). De leider kan dus het beste ♠A en ♠H spelen en dan een schoppen troeven om te kijken of ♠V valt. Gebeurt dit niet, dan neemt de leider de hartensnit.

Z/-		♠	A H B 3
		♥	A H 9 4
		♦	B 9
		♣	H 7 4
♠	9 8 7			♠	V 6 5 4
♥	V 8 6 2			♥	7 5 3
♦	H 8 7 6 3			♦	V 5 4 2
♣	B			♣	6 3
		♠	10 2
		♥	B 10
		♦	A 10
		♣	A V 10 9 8 5 2

Deze speelwijze zou winnend zijn geweest.
Kokish besluit uiteindelijk echter tot dezelfde speelwijze als Hamman en gaat dus ook één down.
Achteraf vond hij dat hij het goed had moeten doen. Als het afgooien van west eerlijk is - in de zin dat hij waarschijnlijk een kleur afgooit waar hij de vrouw niet in heeft - dan is de actuele verdeling waarschijnlijker dan waar hij op speelde. Verder is er de kleine aanwijzing dat west, die bekend staat als een agressieve bieder, wellicht 1♠ had geboden op een vijfkaart schoppen en ruitenlengte. Zou west geen ruitenlengte bij zijn veronderstelde ♠V-vijfde (daar speelde Kokish immers op) hebben, dan had de al even agressieve oost misschien wel een ruitenvolgbod gedaan. Al met al reden genoeg om uit twee vrijwel gelijke kansen nu de winnende te kiezen.

Dit was een grote kans voor de Canadezen die op dat moment 30 IMP achter stonden. Had Kokish 7♣ gemaakt, dan was de achterstand tot 14 IMP teruggebracht. Nu sloeg het spel uit en dat bleek de nekslag: de USA behield de voorsprong en won de Bermuda Bowl met 338-295 IMP.