'Hartelijk dank, dokter, u hebt mij gerustgesteld.'
'Het is niks, mevrouw', antwoordde psychiater Den Ouwen. Hij schudde mevrouw Verstappen de hand, bracht haar naar de deur en liet haar uit.
Hoofdschuddend keek hij zijn patiënte na. Ja, mevrouw Verstappen was een apart geval. Ze was er namelijk van overtuigd dat haar man haar bedroog met een andere vrouw. Nou lijkt dat geen zaak voor een psychiater maar het geval wilde dat de heer Verstappen al meer dan twee jaar dood was.

Den Ouwen liep naar zijn bureau en drukte op het knopje van de intercom.
'Wie is de volgende, Annette?' vroeg hij.
'Ene meneer Van Bergen-Henegouwen', klonk het.
'Dat is waar ook', dacht de psychiater. Er had zich een nieuwe patiënt bij zijn toch al goed lopende praktijk aangemeld. Hij herinnerde zich het telefoongesprek van twee weken geleden met mevrouw Van Bergen-Henegouwen over het probleem van haar man.

'Hij is helemaal bezeten van bridge', had ze gezegd. 'Hij doet niks anders en praat over niks anders. Of het nou bij het ontbijt, het avondeten of in bed is, hij heeft zijn mond vol over wat hij "het edele bridgespel" noemt.'
Zelf hield mevrouw Van Bergen-Henegouwen helemaal niet van spelletjes en ze kon dan ook geen begrip voor haar man opbrengen. Ze had geopperd dat het misschien wel een ziekte 'zoals hyperventilatie of homoseksualiteit' was en hoopte dat Den Ouwen haar man kon genezen. Die had maar niet gezegd dat homoseksualiteit geen ziekte was, anders had hij twee patiënten Van Bergen Henegouwen gehad en daar zat hij niet op te wachten.

Het onbescheiden honorarium dat Den Ouwen had genoemd, had haar niet afgeschrikt en Den Ouwen besloot dit eigenaardige geval op zich te nemen, ook al had hij net zoveel verstand van bridge als een lama van de relativiteitstheorie.
Tenslotte had mevrouw Van Bergen-Henegouwen gezegd dat ze van de uitstekende reputatie van Den Ouwen had gehoord en dat hij haar volledige vertrouwen genoot inzake de behandelingsmethode van haar man. Ze hoopte wel dat Den Ouwen niet meteen zou beginnen met shocktherapie want daarover had ze pas nog in de Story gelezen en dat had haar maar eng geklonken.

Een bescheiden klopje op de deur deed Den Ouwen uit zijn overpeinzingen opschrikken. Hij liep naar de deur en opende deze. Daar stond meneer Van Bergen-Henegouwen, de bridgefanaat. Hij was precies zoals de psychiater zich al had voorgesteld: een klein, gezet mannetje bij wie de tand des tijds ook al in de haardos had toegeslagen. 'Coupe zure regen', zoals Den Ouwen junior het altijd noemde. Het mannetje droeg een pak dat waarschijnlijk van een postorderbedrijf afkomstig was en er hing een zweem van goedkope aftershave om hem heen.

Wordt vervolgd