Niet gehinderd door enige vorm van bescheidenheid, beschrijf ik dit spel waarin ik de hoofdrol speel. Het  stamt uit de Hoofdklasse paren en zag er als volgt uit:

Z/-		♠	H B 6
		♥	V 10 2
		♦	B 8 2
		♣	7 5 3 2
♠	A 9 2			♠	3
♥	A 9			♥	7 5 4 3
♦	10 9 6 3			♦	H 7 5 4
♣	A V 10 6			♣	H B 8 4
		♠	V 10 8 7 5 4
		♥	H B 8 6
		♦	A V
		♣	9

¹ lage kleuren

Het was een van de laatste spellen en we hadden matig gescoord. Ik was west en besloot agressief uit te komen in een poging wat punten terug te verdienen. Ik legde ♥A op tafel. Dit kan natuurlijk helemaal fout zijn, maar ach, je moet wat.
Partner signaleerde af, maar ik volhardde natuurlijk in mijn plan en speelde harten door, voor de vrouw op tafel. De leider speelde schoppen voor mijn aas. Nu moest ik mijn partner aan slag brengen voor mijn hartenintroever. Hij had klaveren geboden en had er waarschijnlijk vier van. Dan had de leider een singleton en dat zal dan vaker een kleintje dan de heer zijn. Met ingehouden adem speelde ik een kleine klaveren onder het aas uit. Mijn hart sprong op toen partner met de heer op de proppen kwam. Wat een partner! Wat een mooi spel, dat bridge! Geweldig! Mijn blijheid temperde wat toen partner ging denken. Ik begon mij ongemakkelijk te voelen en zag dat partner zijn Magnum .44 op een Bok richtte. Zou hij hem schieten? Het schot knalde....
Partner speelde ruiten na maar de Bok viel nog niet dood neer...
Dit was een cruciaal moment. Een taak die mij door Eli-Anne, de Godin van het bridge was opgedragen en ik mocht niet versagen. Een zuchtje, een steuntje of de lichtste hoofdbeweging van ontevredenheid zou alles weggeven. De leider had namelijk nog steeds een probleem, althans, dacht dat te hebben. Hij was niet blij geweest met mijn hartenstart en was nog steeds bang voor een introever. Als ♦H mis zat, wat niet onwaarschijnlijk was na mijn 2SA-bod, dan kon ik mijn partner misschien een introever geven. Dan zou de leider down zijn. Natuurlijk maakte de leider hierbij een enorme denkfout want (a) ík had natuurlijk de korte hartenkleur (anders had ik niet opengehouden met 2SA, maar met doublet) en (b) als ik mijn partner een hartenintroever had kunnen geven, had ik dat wel gedaan toen ik aan slag was met ♠A. Deze 'details' waren de leider echter ontgaan en hij durfde de ruitensnit niet te nemen. Hij legde ♦A en maakte precies zijn contract. Dit bleek (eindelijk) een top voor ons te zijn, want 'iedereen' maakte in NZ tien slagen in een schoppencontract.
Een Geit had op mijn plaats zijn ontevredenheid direct na de ruitennakomst laten blijken en hier dus naast de top gegrepen. De leider had dan immers gesnapt dat ik zat te wachten op een hartenintroever. Hij had dan gewoon op ♦H gesneden voor de overslag.
We naderen alweer het einde van deze column. 'Waarom schrijven mensen eigenlijk dit soort stukjes?' vraagt u zich misschien af. Welnu: omdat het leuk is en omdat je het leuk vindt als andere mensen het leuk vinden (?). Soms schrijf je er eentje omdat je een boodschap wilt overbrengen. Ik geef toe dat dat wat naïef klinkt, maar ik heb met dit stukje geprobeerd de grote slechte wereld te verbeteren. Zou dat lukken? Zouden er mensen zijn die, denkend aan deze verhaaltjes, een opwellende mekkerbui kunnen inslikken? Ik hoop het.
Toch zult u nog wel eens het ongenoegen smaken samen met een Geit aan tafel te zitten, die net tegen zijn partner aan het mekkeren is. Ik stel voor dat u, met gevaar voor eigen leven, er dan even iets van zegt. Dat lijkt me leuk, mits u dat doet door even mee te mekkeren. Maar dan wel écht mekkeren: 'Mèhèhèhèèèè...'