Bridge lijkt een spel dat louter door mensen wordt gespeeld. Ik zeg 'lijkt', want een paar dieren spelen er ook een zeer grote rol in. Nu doel ik niet op die fantasieverhaaltjes van de Griffins of de Mahmodians, waar geniale beesten, met menselijke en onmenselijke trekjes, op hoog en amusant niveau bridgen.
Ik doel op het echte bridge. 'Wat voor beesten daar dan optreden?' vraagt u zich misschien af.

Wel, om te beginnen is er de Bok. Dat dit beest aan tafel verschijnt, wordt veroorzaakt door het menselijkste trekje dat er is: fouten maken. Bokken worden namelijk geschoten. Zeker aan de bridgetafel worden er vele genadeloos afgeknald. Op sommige spellen worden zelfs hele kuddes om zeep geholpen.
Behalve de Bok is er de Geit. Geiten kunnen aan tafel zitten, zonder dat u het merkt. Maar, zoals te verwachten is: de Geit geeft zich bloot zodra een Bok geschoten is: de Geit begint te mekkeren. Mekkeren klinkt als: 'Hoe, kun je dat nu bieden', 'Waar slaat dat nu in hemelsnaam weer op', 'Was de schoppenterugkomst nu echt niet te verzinnen', of iets dergelijks.
Geiten zijn opvliegende beesten, die in dit soort (en vaak ergere) bewoordingen proberen duidelijk te maken wat zij denken van de capaciteiten van hun partner. Sommige Geiten zijn gediplomeerde diepe-zuchten-slakers en anderen beginnen na een geschoten Bok hun partner op luide toon uit te leggen welke enorme afmetingen het zojuist geschoten exemplaar heeft en hoe deze Bok gemist had moeten worden.
De ergste Geiten zijn zij, die alle objectiviteit uit het oog verliezen, zodra er  een slechte score gehaald is. Ze beginnen inferieure of zelfs volkomen onzinnige speelwijzen te bedenken, die bij dit zitsel toevallig tot winst hadden geleid.
Iedereen zal het met mij eens zijn, dat dit soort geitenpraktijken buitengewoon afkeurenswaardig is en in het algemeen tot meer slechte scores leidt, of erger, tot een slechter partnership.
Ik heb niet de illusie dat ik met dit wat moralistische begin de rasgeiten heb bekeerd en daarom wil ik nog graag twee verhaaltjes vertellen, waar de Geiten er bekaaid van afkomen.
Het was een mooie vrijdagavond en ik was, zoals wel vaker, een genoeglijk potje aan het kaarten in het Praathuis. Meneer Rechts, een Geit in hart en nieren, opende de verwikkelingen met 1SA. Ik paste en dat was met mijn evenwichtige éénpunter zeker de 10 in een biedwedstrijd geweest. Jongeman Links, overigens allesbehalve een Geit, ging in de denktank en besloot uiteindelijk tot een 3SA-bod. De rest van de tafel paste met gezwinde spoed en ik kwam uit, waarmee is niet relevant. De reden voor de denkpauze links werd duidelijk toen de dummy open ging: het was een 16-punter. Toegegeven, het was een beroerde 16-punter, een 4-3-3-3, vier heren en een aas en geen middenkaarten.
Desondanks had meneer Rechts een eenvoudige taak: hij raapte dertien slagen 'van boven'. Daarvoor was het alleen nodig dat er een kleurtje bij ons 3-2 zat. Was dat niet zo geweest, dan waren er altijd nog twaalf slagen geweest.
Daar begon het gemekker al: 'Had je niet door kunnen bieden, een dooie zes, zestien punten tegenover een 1SA-opening', enzovoort. Afijn, het scorekaartje ging open en bleek gevuld met louter 6SA+1-tjes. Een kogelronde nul voor meneer Rechts en jongeman Links. Het humeur van meneer Rechts daalde naar het absolute nulpunt en het gemopper nam buitenproportionele vormen aan.
'Je had toch minstens een kwantitatieve 4SA kunnen bieden, dan kan ik zes bieden met mijn maximum, mèhèhèhèè.'
Jongeman Links pakte toen de kaarten van meneer Rechts en keek ze in. Na een korte inspectie gaf hij ze terug en merkte daarbij luchtigjes op: 'Je hebt wel wat veel voor je 1SA-opening.'
Meneer Rechts greep zijn kaarten en telde zijn punten nog eens. Het waren er 18... Meneer Rechts had 1SA geopend met 18 punten en een goede vijfkaart laag erbij... Jawel, gerechtigheid bestaat nog!
Meneer Rechts was plotseling een stuk stiller geworden en wenste zichzelf waarschijnlijk naar Heelverweggistan.