Misschien kent u de verhalen van de Griffins, die bridgeclub uit de briljante verhalen van Victor Mollo, waar gerenommeerde spelers als de Hideous Hog en de Rueful Rabbit spelen.
Minder bekend is dat in het diepste gedeelte van de St. Helenatrog zich een even sterke club bevindt. Deze club wordt gevormd door de beste bridgespelende zeedieren in het rijk van koning Neptunus en heet de Mahmodians. Zoals gewoonlijk in dit soort verhalen, stelt de auteur de belangrijkste spelers van de club eerst even aan u voor.

Niet gehinderd door enige vorm van bescheidenheid, beschrijf ik dit spel waarin ik de hoofdrol speel. Het  stamt uit de Hoofdklasse paren en zag er als volgt uit:

Z/-		♠	H B 6
		♥	V 10 2
		♦	B 8 2
		♣	7 5 3 2
♠	A 9 2			♠	3
♥	A 9			♥	7 5 4 3
♦	10 9 6 3			♦	H 7 5 4
♣	A V 10 6			♣	H B 8 4
		♠	V 10 8 7 5 4
		♥	H B 8 6
		♦	A V
		♣	9

Bridge lijkt een spel dat louter door mensen wordt gespeeld. Ik zeg 'lijkt', want een paar dieren spelen er ook een zeer grote rol in. Nu doel ik niet op die fantasieverhaaltjes van de Griffins of de Mahmodians, waar geniale beesten, met menselijke en onmenselijke trekjes, op hoog en amusant niveau bridgen.
Ik doel op het echte bridge. 'Wat voor beesten daar dan optreden?' vraagt u zich misschien af.

In het eerste deel van 'Een wash' zag u Karl Schneider als zuid op briljante wijze 6♥ maken. We kijken hoe het aan de andere tafel ging.

		♠	V 9 8 7 2
		♥	H B 2
		♦	A H 9 7 3
		♣	-
♠	A 6			♠	H 5 3
♥	6 5			♥	10 9
♦	6 4 2			♦	V B 8 5
♣	H 9 8 7 6 3			♣	V B 10 2
		♠	B 10 4
		♥	A V 8 7 4 3
		♦	10
		♣	A 5 4

In dit artikel wil ik samen met de geïnteresseerde lezer teruggaan in de tijd. We gaan niet naar de tijd dat ik nog geboeid naar de verhalen van mijn vader luisterde maar nog verder. We gaan naar de tijd dat diezelfde vader nog vliegtuigjes vouwde en luid joelend tikkertje speelde op het schoolplein.
In die tijd was het bridge nog ongerept en avontuurlijk en nog niet vervuild met rode systemen of bruine sticker conventies. Het was de tijd waarin doubletten nog voor straf waren, niet negatief, competitief, teruggekaatst, optional, support of Lightner. Er werd nog niet gestopt of gealerteerd en het aantal azen in het spel bedroeg vier, waar het er nu nog wel eens vijf willen zijn.
We schrijven 1954. Dit enigszins gedramatiseerde spel komt uit de EK-wedstrijd tussen Oostenrijk en (toen nog) West-Duitsland.

(vervolg van de Bridgefanaat 1)

Het mannetje stelde zich voor en gaf daarbij een iets te zachte en te vochtige hand.
Den Ouwen keek daar overigens niet van op want hij had alle handdrukken al meegemaakt. Droge en vochtige, slappe en stevige, warme en klamme handen. Den Ouwen kon waarschijnlijk zo bij 'Wedden dat!?' meedoen en zou dan door een omhooggevallen Nederlandse zangeres, die hij nog nooit van zijn leven was tegengekomen, worden voorgesteld als '...een persoonlijke vriend die psychiater is en al zijn 163 patiënten aan hun handdruk kan herkennen'. Ze zou dat allemaal van een papiertje lezen en zou er in het geheel niet in slagen om te verbergen dat ze dit eigenlijk pas voor het eerst hoorde.

'Hartelijk dank, dokter, u hebt mij gerustgesteld.'
'Het is niks, mevrouw', antwoordde psychiater Den Ouwen. Hij schudde mevrouw Verstappen de hand, bracht haar naar de deur en liet haar uit.
Hoofdschuddend keek hij zijn patiënte na. Ja, mevrouw Verstappen was een apart geval. Ze was er namelijk van overtuigd dat haar man haar bedroog met een andere vrouw. Nou lijkt dat geen zaak voor een psychiater maar het geval wilde dat de heer Verstappen al meer dan twee jaar dood was.