Simon de Wijs is met partner Bauke Muller al jaren een vaste kracht in het Nederlandse team. De laatste jaren speelt hij als professional en reist de hele wereld rond om bridgetoernooien te spelen. We zijn heel blij dat hij zijn avonturen aan de bridgetafel (en daarbuiten) met ons wil delen als columnist voor Bridgevaria. En omdat dat een bridgesite is, leggen we alle pokertermen die Simon gebruikt maar niet uit...

De laatste jaren spelen we met een groep Nederlanders de Amerikaanse Nationals. (zo noemt iedereen ze nog, officieel heet deze cluster van toernooien Spring 2010 North American Bridge Championships). Hartstikke leuk en zowel sportief als financieel interessant, maar een groot nadeel blijft natuurlijk al dat vliegen en rondhangen op vliegvelden.

Toen bleek dat er geen directe vluchten van San Francisco naar Reno gingen, besloten we (Bob Drijver, Ricco van Prooijen en ik) van San Francisco naar Reno te rijden. Een aantal Zweden sloot zich bij ons aan, dus vroegen we om een grote auto.

Dat hebben we geweten... Met een auto die nauwelijks in Nederland past, vertrokken we na de elf uur durende vlucht voor een vier uur durende autorit.
Ook niet ideaal om te doen met een jetlag, zo bleek… Gebroken kwam ik aan.
Het voordeel (?) was wel, dat ik de rest van de week ons hele zevenmansteam van en naar restaurants kon vervoeren. Stiekem voelde het toch wel erg lekker om met zo’n bakbeest te scheuren.

Reno – The biggest little city in the world – is een beetje het lelijke zusje van Las Vegas en dat is meteen zo ongeveer het positiefste wat je erover kunt zeggen. 'Rokerig shithole' benadert de werkelijkheid beter.

Hoe dan ook, zwaar hadden we het niet. Kamergenoot Bob en ik gleden al snel in een comfortabel dagritme: ontbijten met cappuccino en scones van Starbucks, skypen met het thuisfront, een balletje of honderd wegslaan op de driving range, een tweede keer ontbijten maar nu met het team en om 1 uur beginnen met bridgen. Tussen 5 en 7 uit eten, daarna de tweede sessie bridge en na afloop snel de pokerpit in.

Dan is nu misschien ook het moment om op te biechten dat ik voor het eerst in mijn leven vals gespeeld heb. Nee, niet met bridge, maar met poker… Op een spaarzame vrije avond besloten Bob en ik mee te doen aan een toernooitje. Na een hoop gedoe — en in mijn geval geluk — ontmoetten we elkaar weer aan de finaletafel. Daar spraken wij af (collision!) elkaar te ontzien. Concreet betekende dit dat ik als small stack ongestraft Bobs blind mocht stelen. Na nog meer geluk was ik ineens de big stack en moest ik Bob ontzien. Tussendoor ontdeden we ons van reversed-tell Jan Jansma en wandelden we naar de laatste drie. Er ontstond nog wel een pijnlijk moment toen ik de nuts moest folden op een all-in van Bob maar alles voor het goede doel zullen we maar zeggen. We deelden dan ook samen de eerste twee prijzen. Dit was dan ook meteen sportief gezien mijn hoogtepunt van de week want met bridge gebeurde er weer weinig. De eerste dag van de Vanderbilt (het belangrijkste toernooi van de Spring Nationals) was nog wel een formaliteit en die wonnen we ook makkelijk.

Nog wel een grappig klein spelletje:

		♠	10 8 5 4 3 2
		♥	A B 10 5
		♦	V 8 3
		♣	—
		♠	7 6
		♥	H 9 4 3 2
		♦	A 10 6
		♣	A 6 5

Nu speelde ik in de praktijk ♥H en harten naar ♥B. Die hield en ik was nogal trots op mezelf dat ik dit spelletje op table presence goed opgelost had. (Het contract is nu dicht want de leider troeft een schoppen. West mag eventueel overtroeven maar dat is de derde en laatste verliesslag. Noord heeft ♥A nog als entree voor de vrije schoppens, -Red. Bridgevaria).

Totdat ik doorkreeg dat ik het verkeerd had gespeeld. Aan slag met ♣A had ik meteen een kleine harten naar ♥B moeten spelen, dan haal ik het met ♥Vxx goed, maar ook met ♥Vx fout. Tegennatuurlijk, maar wel het beste.
Overigens speelden Ton (Bakkeren) − Huub (Bertens) wel elke keer klaveren in, dus daar moest de leider – hij gooide een ruiten weg op de derde klaveren – wel de hartens goed doen.
Daar is dan wel een aanwijzing voor overigens, het is immers makkelijker om klaveren door te spelen in plaats van ruiten als de hartenkleur niet rondzit, maar dat lukte de leider in de praktijk toch niet.

Het derde setje zaten Bakkeren–Bertens niet lekker te spelen en tot overmaat van ramp overkwam hen dit op het laatste spel, oordeel zelf.

		♠	V 8 7 6
		♥	A 7 2
		♦	A V B
		♣	H V 8
		♠	A B 10 3 2
		♥	H V 10 6 4 3
		♦	—
		♣	10 3

¹ Splinter; singleton of renonce ruiten, schoppenfit, sleminvite
² Roman Keycard Blackwood
³ Oneven aantal keycards plus een renonce
⁴ Moest kiezen of zuid één keycard had (mogelijk gaat klein slem dan al één down...) of drie (dan is 7SA koud)

Ja, er werd gedoubleerd...

Persoonlijk vind ik dat zuid er nogal aan getrokken heeft. Bij het tweede bod gaat het tussen 4♦ en 4♠. Als je dan voor Splinter kiest, zou ik daarna niet ook nog de renonce aanbieden bij het antwoord op azenvragen. Maar ja, je hebt wel een hoop slagen en het is niet ondenkbaar dat de renonce nodig is om zes te bieden.

Na afloop van dit spel en setje stonden we weer ongeveer gelijk en leek het er ook even op dat we een nevenpaar minder hadden. Maar het hoort bij de deal dat je je snel herpakt, want je moet toch die laatste set spelen. Dat lukte gelukkig en met een goede laatste set van beide kanten was de marge toch nog 60(!) IMP.

Bas en Sjoert hadden een minder prettige loting deze ronde en speelden ook niet echt goed, zodat ze in deze ronde zeer teleurstellend op 2 IMP uitgeschakeld werden.