| Tim Verbeek (1): Being Bob Slavenburg |
| donderdag 18 maart 2010 07:00 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Mijn eerste stukje voor Bridgevaria. Ik zal mezelf kort inleiden. Ooit, lang geleden (een jaar of 14) leerde mijn vader me bridgen. Ik was 10 en al een spelletjesfanaat. Bridge heeft me toen gegrepen en me nooit meer losgelaten. Ik heb de ambitie de allerbeste bridger te worden die er is. Doelstellingen moet je nooit te laag stellen vind ik, dus dan maar gelijk de allermoeilijkste. Om dat te worden, moet je natuurlijk de toppers van vroeger op zijn minst kunnen imiteren. Zoals Bob Slavenburg, een zeer fantasievolle speler die zeker in het psychologische aspect erg goed was. Dat liet hij in dit spel zien:
OW hadden naar 4♠ doorgeboden en Slavenburg als zuid bood nog 5♥. Daartegen kwam west met schoppen uit. Slavenburg legde ♠H in dummy om de vervelende klaverenswitch te voorkomen. En oost speelde inderdaad schoppen na, die zuid troefde. Vlot speelde Bob ♦6 na, vlot genomen door west met ♦A. Schoppen na, weer getroefd en troefgetrokken, eindigend op tafel. Nu had Slavenburg twee klaveren kunnen weggooien op ♦HV maar dan was hij met een klaverenverliezer blijven zitten. Daarom besloot hij daarvan af te zien en al zijn hartens af te draaien. Zonder een spier te vertrekken liet hij dus ♦HV onbereikbaar in dummy liggen!
Op de laatste troef, ♥2, dacht zowel west als oost dat hij zijn ruitens moest vasthouden. Immers, als Slavenburg een singleton ruiten in zuid had gehad, zou hij toch ♦HV wel hebben meegenomen? Vrolijk incasseerde de leider vervolgens zijn klaverenslagen. (Uit: André Boekhorst, Een tipje van de sluier- Bridgeverhalen, pagina 83-86). Als je zoiets fraais eens in je leven mag nadoen, is dat al erg mooi. En gelukkig kreeg ik de kans om te schitteren tijdens het afgelopen Erasmustoernooi in Rotterdam. Ik had de eer om te spelen met Gert-Jan Paulissen. Aan het begin van de tweede ronde kreeg ik dit spel:
West kwam uit met ♠10, die ik in de dummy nam. Ik speelde harten naar ♥H voor ♥A. West ging vervolgens een tijdje in de denkkamer, incasseerde toen ♣A en speelde harten na, in de vork. Ik stak met schoppen over naar tafel met het plan op ♣H mijn ruiten te lozen. Op dat moment dacht ik echter aan het spel van Slavenburg: 'Stel dat ik nu alle schoppens afdraai. West, die zeker ♣V en ♦H heeft voor zijn bieden, zal dan zeker proberen ♣V vast te houden; hij moet dan ♦H sec zetten.' U raadt al hoe het afliep. Omdat west, zoals ik al verwachtte, vier ruitens had, kon oost die kleur niet bewaken. Ik kreeg dus voor de opgeofferde ♣H twee ruitenslagen terug. Nog leuker was, dat ik de allerlaatste slag maakte met ♦7! (Voor oudere lezers: de laatste pakweg 15 jaar is het gebruikelijk dat wie de laatste slag met ♦7 maakt, een rondje krijgt van de tegenpartij; ♦7 heet daarom 'bierkaart' -Red.) Het hele spel:
Toch leuk als zoiets lukt. Natuurlijk, als oost goed distributie signaleert en west daar goed op let, weet laatstgenoemde dat hij zijn klaveren kan weggooien. Dat is echter een stuk makkelijker gezegd dan gedaan. Een keer een legende na-apen is leuk maar als je het twéé keer kunt doen, is dat wel heel speciaal. Vorige week speelde ik een toernooi in Tel Aviv, Israël. Heerlijk een week weg uit dat koude Nederland. In het parentoernooi kreeg ik het volgende spel voor de kiezen:
Als zuid zat ik in 3SA. West startte schoppen, via ♠8 en ♠H voor ♠A. In paren moet je zo veel mogelijk slagen maken, dus begon ik maar eens met ♦5 naar ♦V, die hield. ♣8 liep vervolgens naar wests ♣H en er kwam weer schoppen: klein in de dummy, via ♠B voor ♠V. Nu had ik elf slagen (vier klaveren, vier schoppens, twee ruitens en een harten), maar natuurlijk wil je altijd meer. Ik kon natuurlijk simpel ♦A meenemen, maar dacht: 'Als ik ♦ABx laat liggen, zal west zeker ♦Hx vasthouden en als oost ♦10 heeft, zal hij die kaart zeker derde vasthouden.' Ik incasseerde dus al mijn zwarte slagen en liet ♦AB6 in dummy liggen (ik gooide dus beide hartens af). De tegenstanders gooiden met groot gemak hun harten weg. In mijn hand had ik daarna alleen nog ♥A65 en maakte daarmee de laatste drie slagen. Winnen in bridge doe je voornamelijk door zo min mogelijk fouten maken. Daardoor is dit soort spellen zo mooi. Om het in voetbaltermen te zeggen: je hebt echt het idee dat je een doelpunt scoort door een fantastische passeerbeweging. Dit zijn de spellen waarvoor ik bridge speel. Jammer genoeg komen ze erg weinig voor... |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
