Zoals u wellicht gemerkt heeft was Bridgevaria een tijdje uit de lucht. Dit was wegens een cyberattack op onze host. In die periode plaatsten we de geweldige column van kersverse werdeldkampioen Simon de Wijs. Velen van u hebben hem dus wellicht gemist. Daarom nogmaals.

Bridge heeft altijd al een moeilijke verhouding gehad met de media.
Of eigenlijk is het andersom: wij bridgers zijn net zo mediageil als Britt Dekker, maar de liefde is niet helemaal wederzijds. Nu heeft de Nederlandse overheid een tijd geleden de fout gemaakt bridge als sport te erkennen. Ze zullen het aardig bedoeld hebben; de consequenties hiervan hebben ze niet overzien.

Sinds die dag vragen wij bridgers met succes subsidies aan bij NOC*NSF. Ook hijsen wij ons jaarlijks in het pak om bij het nationale sportgala aanwezig te zijn. Weggestopt tussen rolstoelbasketballers, handboogschieters en andere impopulaire sporten kijken wij hoe de Sven Kramers de prijzen pakken.
Dit zijn kleine pijnpuntjes, want wij maakten ons geen illusies over onze populariteit. Tegen die stroom in hebben we gekozen voor een leven als denksporter.

Dat die stroom soms best sterk is bewijst de NOS. Deze publieke omroep doet verslag van sport. Tegenover hun jaarlijkse greep uit de pot geld vanuit de overheid, staat een maatschappelijke verplichting. Die verplichting is netjes opgeschreven en schrijft voor dat voor iedere (officieel erkende) sport zendtijd moet worden uitgetrokken.
Dat was natuurlijk nu ook weer niet de bedoeling. Bridge als sport is leuk, maar op TV?….nee!
Dit losten ze handig op. Ze belden de NBB en kochten de rechten af voor een paar duizend euro. Kortom: hiermee is dus de unieke situatie ontstaan dat de NBB betaald wordt om bridge niet uit te laten zenden.

Een ander leuk voorbeeld vormen de Olympische spelen. De belangrijkste voorwaarde om als Olympische sport erkend te worden is de mate waarin de sport verspreid over de wereld wordt beoefend. Deze voorwaarde nekt korfbal en onlangs dus ook honkbal, maar is voor bridge geen enkel probleem. Wat wel een probleem is, is de ongeschreven regel dat de sport fysiek moet zijn. Golf had daar last van, maar voor ons denksporters is deze regel funest. Het is natuurlijk geen echte regel en zo kon het gebeuren dat na veel gelobby bridge als demonstratiesport bij de Olympische Winterspelen van Salt Lake City beoefend werd. De zomerspelen zijn nog prestigieuzer moeten de lobbyisten gedacht hebben, dus laten we dat maar niet proberen. Dat hadden ze net zo goed wel kunnen doen. De Olympische bobo’s liepen langs bij onze demonstratiesport en hadden het na een paar minuten wel gezien. Dit gingen ze niet doen. Het was ook teveel gevraagd, maar was het niet geweldig geweest….?

Wakker uit de droom, terug in deze wereld. De publieke opinie en de media aandacht ondersteunen elkaar en het is niet altijd duidelijk wie de kip en wie het ei is.
Meewarige vragen kreeg ik altijd genoeg: “wat wil je nou eigenlijk met dat spelletje bereiken?”.
Daar kon ik altijd een heel makkelijk en zuiver antwoord op geven: "wereldkampioen worden".
Lang voordat die mogelijkheid reëel was, was dat al mijn doel. Mijn denksportende leven ben ik begonnen als schaker. Vanaf mijn zevende deed ik dat en niet eens onverdienstelijk. Zo werd ik op mijn 14e kampioen in de leeftijdsklasse tot en met, jawel, 14 jaar.
Wereldkampioen worden was dus ook daar mijn doel. De jaren erna waren minder leuk omdat dat doel steeds verder weg dreef. Op mijn 17e had ik genoeg realiteitszin om te beseffen dat ik echt kansloos was en dat was ook een van de redenen dat ik mijn aandacht naar bridge verlegde. 

Nu mijn doel en droom onlangs in Veldhoven is uitgekomen, is de vraag natuurlijk vaak gesteld: “wat nu?”.
Daar had ik geen antwoord op. Tot afgelopen vrijdag.

Als gevolg van onze wereldtitel zijn wij in onze respectievelijke woonplaatsen genomineerd voor de prijs: “sportman van …”.
Niet van iedereen weet ik het, maar Sjoert Brink heeft de Faas Wilkes prijs gekregen en werd genomineerd als sportman van Rotterdam. Helaas voor hem was er ook een gouden honkballer woonachtig in Rotterdam. Sjoert kreeg de meeste stemmen via internet, maar de vakjury overrulede en de afwezige honkballer mocht de prijs mee naar huis nemen.

Bauke was genomineerd tot sportman van West Friesland. Dat klinkt gelijk al een stuk beter. Geen honkballers daar, maar wel een Nederlands kampioen wielrennen op de weg: Pim Ligthart. Tegen de verwachtingen in van vooral Pim Ligthart won Bauke de prijs. In de nasleep hiervan ontstond nog een twitterrelletje dat goed weergeeft hoe er werkelijk over onze ‘sport’ gedacht wordt. De mensen die we spreken brengen dezelfde boodschap maar dan voorzichtig. Op twitter en facebook laat iedereen die gene varen en het is daarom wel verfrissend om op deze manier de ongecensureerde mening van het volk te lezen. Bauke haalde zijn wraak, door uiterst professioneel te reageren op de radio. Via de burgemeester van Hoorn kreeg hij gisteren zelfs een lintje uitgereikt en mag hij zich ridder in de orde van Oranje Nassau noemen. Nee, met zijn erkenning is het helemaal goedgekomen.

Zelf was ik genomineerd tot sportman van de Utrechtse Heuvelrug. Netjes aangekleed begaf ik mij vrijdag naar een sportzaaltje in Leersum om mijn prijs op te halen. Geen honkballers of wielrenners te bekennen in mijn regio en mijn concurrentie bestond uit een schaatser die tweede in de districtswedstrijden van Utrecht was geworden en een hardloper die een Nederlands record op de 10km bij de 55-plussers op zijn naam had gezet. U denkt dat ik chargeer? Ik nodig een ieder uit om de feiten te checken.
Zo’n avond is natuurlijk vrij vervelend, vooral omdat het zoiets onzinnigs betreft, maar wegblijven als winnaar is natuurlijk not done. Vooral niet tegenover de basisschool directeur van mijn kinderen. Hij had mij genomineerd en dat kostte hem tijd en moeite.

Rustig wachtte ik daar strak in het pak de gang van zaken af en repeteerde ik mijn speech. De winnaars van hun respectievelijke categorie kregen naast een beeldje, ook een prijs die mogelijk was gemaakt door een plaatselijke middenstander.
Toen als een-na-laatste categorie de sportploeg van het jaar gekozen werd, gebeurde er iets onverwachts. De plaatselijke middenstander die deze prijs sponsorde bleek Aart Stigter te zijn. En laat dat nu toevallig ook nog de naam zijn van de hardloper die mijn medegenomineerde was. 
Op dat moment kon ik er nog om lachen, maar wat wil je met die incestueuze dorpsmilieus. Een bepaalde mate van kruisbestuiving is dan onvermijdelijk, hoewel dit toch een vrij onbeschaamde vorm was.

Bij de promo filmpjes van de sportmannen zag ik de beelden van Veldhoven weer langskomen. Hans van Zetten, de NOS turn stem, praatte die beelden vlot aan elkaar en deed dat erg goed. Het promo filmpje van Aart Stigter was het volgende en dat filmpje focuste zich voor een niet onbelangrijk deel op de waarde die dit hardloopkanon in al die jaren voor de gemeenschap had gehad. De eerste spoortjes van twijfel schoten nu door mijn gedachte….het zal toch niet?
Die twijfel had nog geen tijd gekregen om te wortelen, want toen de naam van de winnaar werd voorgelezen kwam dat toch nog als een schok…..Aart Stigter!

Als verdoofd klapte ik mee. Het liefste wilde ik opstaan, een paar stoelen omschoppen en al de stemgerechtigden (basisschool directeuren, sportvereniging voorzitters en raadsleden. 42 in totaal) eens flink de waarheid zeggen. Maar ja, dat kan niet he. Dan ben je een slecht verliezer. En niet sportief.
Bovendien leek die Aart me ook nog wel een aardige vent. Hij nam de prijs enigszins opgelaten in ontvangst en noemde mij zelfs nog als logischere winnaar. Als een echte vent had hij de prijs natuurlijk moeten weigeren.
En toch ben ik Aart dankbaar. Er is een nieuw doel in mijn leven gekomen.
Als iemand mij nu vraagt: ”wat nu?”, dan schreeuw ik uit volle borst: “Sportman van de Utrechtse Heuvelrug worden!!!!”.

En nu maar hopen dat als ik mijn tweede WK titel in Bali pak, Aart niet toevallig dat jaar het record voor 57-plussers heeft verbeterd…..