Simon de Wijs vertelt over zijn avonturen in het professionele bridgecircuit. Dit is het eerste deel van Moskoud, een verslag van zijn deelname aan een sterk bezet top 16 toernooi in Moskou waar de temperatuur schommelde tussen de -20 en -30 graden. (Morgen het tweede en laatste deel)

Donderdag 17 februari vertrokken Sjoert (Brink), Bas (Drijver), Bauke (Muller) en ik naar een Top 16 toernooi in Moskou.
We waren gewaarschuwd, want de temperatuur schommelde al een week tussen de -30 en -20.
Op de dag dat wij aankwamen moest FC Twente daar toevallig ook spelen tegen een club uit Moskou. Door de kou werd die wedstrijd vervroegd en dan nog was het lange tijd onduidelijk of hij uiteindelijk gespeeld zou worden. Bikkels als wij zijn, besloten we het goede voorbeeld te geven en sowieso te gaan spelen, bridgers zijn geen mietjes immers!

De reis leek goed te beginnen met een upgrade naar nooduitgang plaatsen in het vliegtuig, maar bij aankomst in het Savoy hotel bleek dat er per paar een tweepersoonskamer geboekt was.
Onder voetballers heel normaal misschien, maar voor ons even een onverwachte herinnering aan onze tijd als jeugdbridger. De jarige Bauke had op een ander cadeautje gerekend en boekte een extra kamer. Dat was nog even spannend, want de prijs voor een kamer bedroeg een slordige 600 euro per nacht, maar de gok pakte goed uit. De organisatie deed niet moeilijk en accepteerde de extra kosten.
Verpakt als vier Michelin mannetjes viel de kou ons tot nu toe overigens wel mee.

De volgende ochtend begon het toernooi met een onderlinge wedstrijd. Bas en Sjoert hadden het betere van het spel en na een pijnlijke foutje van Bauke en een laf pasje van mij verloren we met maximale cijfers: 60-0. In het format begint elk paar elke ronde met 30 punten en plus of min impen worden hiermee verrekend. Aangezien we met 31 impen verloren zou je de uitslag ook nog positief kunnen opvatten, we verloren immers slechts 30 punten, maar dat vergt wel een erg optimistische kijk op de zaak.
De rest van de eerste dag speelden we redelijk en krabbelden we een beetje op. De laatste wedstrijd liep alles helaas weer mis. Het eerste spel hadden de tegenstanders een 4SA misverstand en misten zo een 75% slem dat er helaas niet in bleek te zitten.
O ja, het werd nog een keer gemist, namelijk tegen Bas en Sjoert. Je begrijpt, een hoop geklaag in de bus terug.

Het tweede spel van belang deze ronde deden we echt helemaal zelf fout.

O/Allen		♠	10
		♥	V B 9 8 7 6 4
		♦	10 6 4
		♣	9 7
♠	H 9 7 2			♠	A
♥	10 3			♥	H 5
♦	5 3			♦	A H 8 7 2
♣	H V 5 3 2			♣	A 10 8 6 4
		♠	V B 8 6 5 4 3
		♥	A 2
		♦	V B 9
		♣	B

¹ 16+ punten, elke verdeling
² Een eenkleurenspel

Na 2♠ had zowel Bauke als ik anders moeten bieden vind ik. In de uitpas had Bauke middels een cuebid beide lage kleuren kunnen tonen, iets wat het verdere bieden een stuk makkelijker had gemaakt. Na doublet was mijn pas veel te speculatief, vooral omdat ik een prima alternatief voorhanden had. Tegen 2♠ haalden we +500, in theorie hadden we nog +800 kunnen halen, te weinig compensatie voor het missen van 6♣.

Bas en Sjoert pakten dit spel een stuk voortvarender aan.

4♠ toonde slaminteresse in klaver (met sleminteresse in ruiten was 4SA het bod). 4SA was een slempoging en na afwijzen met 5♣ bood Bas toch slem.
Na afloop van de eerste dag reden we met het busje weer terug naar het hotel. Daar aangekomen besloten Bas, Sjoert en ik nog even de stad in te gaan. Het ietwat merkwaardige schema van het toernooi had er namelijk voor gezorgd dat we om 16:00 uur een avondmaal kregen voorgeschoteld en daarna niets meer. Kortom: er moest nog wat gegeten worden.

Op weg naar het restaurant namen we een verkeerde afslag en zo liepen we opeens vlak langs het Kremlin. Een mooi gezicht, zeker ’s avonds, alleen veel tijd om ervan te genieten hadden we niet. Stilstaan betekende namelijk spontane bevriezing van ledematen, dus we liepen snel door op weg naar het enige restaurantje dat we konden vinden dat open was.

(Morgen deel twee van Moskoud)