Het WK van 1963 (om de Bermuda Bowl ) vond plaats in Italië. Het fameuze Italiaanse Blue Team was in die tijd op elke plek op aarde torenhoog favoriet maar nu het op eigen grond opereerde, leek het alsof de andere teams het toernooi al op voorhand opgegeven hadden. Ja, zelfs het benaderen van het Blue Team leek al te ambitieus.
Toen de 'concurrentie', zoals meestal de Amerikanen, ook nog op ‘recht door zee’ spellen punten inleverde, werd het wel érg gemakkelijk voor de Italianen:

		♠	H V 7 6
		♥	H V 9 7
		♦	7 6 4
		♣	7 4
♠	A 4			♠	B 10 8 5
♥	-			♥	8 3 2
♦	B 9 8 3 2			♦	H V 5
♣	A H V 8 6 5			♣	10 9 2
		♠	9 3 2
		♥	A B 10 6 5 4
		♦	A 10
		♣	B 3

Een simpel en effectief biedverloop. Het spelen ging vanzelf en Italië noteerde al snel +600.

Aan de andere tafel gaf het ‘excentrieke’ (op zijn zachtst gezegd) bieden van de Amerikaanse west het begrip dekking een nieuwe dimensie…

Na zuids 3♥-bod vond Jordan, west, aan tafel een nieuwe conventie uit. Hij dacht (hoopte?) kennelijk dat 3SA een soort unusual sans-atoutbod zou zijn, dus dat het naast klaveren ook een ruitenkleur aan zou geven (dat hij een renonce als een adequate stop zag in sans atout, lijkt ons namelijk niet waarschijnlijk).

Robinson, niet op de hoogte van de spontane uitvinding van zijn partner, zag geen reden aan iets bijzonders te denken en paste vlot op 3SA.
Belladonna kwam gewoon met harten uit: de eerste zeven slagen voor de Italianen. +300 en 14 IMP ‘uit het niets’.