Alweer sinds 1994 ga ik jaarlijks een aantal weken naar Galicia (zoals Galicië in het Spaans heet), in het noordwesten van Spanje. In een klein dorpje in de bergen, Gorgoloza genaamd, op zo'n 30 kilometer ten zuiden van Ourense (voor wie het nu nóg niet weet: Ourense ligt zo'n 60 km ten zuidoosten van Santiago de Compostela), hebben mijn schoonouders een huis waar ze zelf elke zomer zo'n drie maanden doorbrengen (ze wonen de rest van het jaar in Barcelona). Ik ga er elke keer weer met erg veel plezier naartoe.
Ik herinner mij de eerste keer nog goed. Liefst zes weken zouden we naar dit dorpje in the middle of nowhere gaan, een dorpje waar ik nog nooit van gehoord had. Ik pakte mijn koffer vol met boeken, bang voor eindeloze saaiheid en verveling.

Uiteindelijk heb ik geen pagina gelezen! Het dorpje stal mijn hart vanaf het eerste moment en ik verveelde me geen moment. Houthakken, wandelen door het bos op de berg boven ons, badminton toernooien met de kinderen, trips naar een meer in de buurt met een strandje of simpelweg een wandeling naar de Pipa, de bron van het dorp waar 24 uur per dag heerlijk koel water uit stroomt.
Van heinde en verre komt men water halen uit de Pipa. Er worden allerlei helende kwaliteiten aan toegedicht. Wat er van waar is, weet ik niet maar ik voel me altijd uitstekend in Gorgoloza en wat maakt het uit? Het smaakt gewoon erg goed en zuiver.
Met name de eerste jaren was een terugkerend ritueel de partij Tute (spreek uit: Toeteh) zo om een uur of vijf 's middags. De mannen van het dorp verzamelden zich bij de 'bar' (het oude schooltje van het dorp), tafels werden buiten gezet en een op klaverjas lijkend kaartspel kon een aanvang nemen. Ik werd steevast door mijn schoonvader geïntroduceerd als 'de wereldkampioen bridge, een erg moeilijk kaartspel.' (Ik was er niet eens in geslaagd Nederlands kampioen te worden....)  De oude mannetje keken me dan met waterige oogjes aan, namen een extra slok wijn en waren er helemaal klaar voor om el rubio (de blonde) eens flink te grazen te nemen.

Ons huis in Gorgoloza 

Ik genoot met volle teugen en moest alle zeilen bijzetten om me te handhaven in dit kaartgeweld. De meeste spelers speelden het spel al zo'n jaar of vijftig, dus ervaring hadden ze genoeg. Ik had wel een kleine voorsprong gezien mijn bridgeachtergrond maar een aantal factoren sprak in mijn nadeel. 
- We speelden met Spaanse kaarten (copas, espadas, oros y bastos in plaats van schoppen, harten, ruiten en klaveren).
- We speelden tegen de klok in (als ik vroeg waarom, keken ze me glazig aan. 'Hoezo waarom?' Ik gaf dat snel op).

Met name dat laatste gaf me in het begin veel problemen. Vaak zat iedereen op mij te wachten tijdens het spelen. Ik deed niks, denkend dat mijn partner aan de beurt was.
Ook mijn poging indruk te maken met mijn vlotte manier van delen stuitte meteen op een golf van protesten. Ik ging de verkeerde kant op, dat kon écht niet (ik begon bij mijn linkerbuurman te delen, fout!). Uiteindelijk zat ik dus klungelig de kaarten andersom uit te delen. Ik zag mijn tafelgenoten denken: 'Is dát nou die wereldkampioen?'

Alle trucs werden uit de kast gehaald om mij te verslaan. Denken met een singleton werd als een kunst gepresenteerd en als je het overtuigend deed, steeg je in hun achting. Goede truc! Goed gedaan. Met name in de luidruchtige analyse achteraf werd dat nog even aangedikt als je daar ingetrapt was.
'Je dacht dat ik er nóg een had, hè?' Na mijn schaapachtige bevestiging lachte men mij vervolgens collectief uit. 

Alles wat fout ging, werd steevast op het bord van de partner gelegd en die discussie kon hoog oplopen. Met mijn gebrekkige Spaans kon ik in die tijd niet veel bijdragen (hoefde ook niet, want mijn schoonvader verdedigde mij door dik en dun) maar ik genoot met volle teugen. Wat een verschil met de steriele bridgeomgeving waarin ik mij als international steeds bevond in Nederland. Ik moest dan ook steeds weer enorm wennen als ik terug was. Weer bieden en spelen met schermen in serene stilte. Het kostte simpelweg weer even tijd om dat als normaal te ervaren.

En in die eerste week terug in Nederland kwam het natuurlijk geregeld voor dat ik rustig zat te wachten op wat Louk (mijn partner) ging bieden. Soms duurde dat wat lang totdat ik Louk vriendelijk hoorde zeggen: 'Jij bent aan de beurt, Ed...'