We hadden ons ingeschreven voor het eerste Open Europese kampioenschap in Menton en verbleven in een hotel in Nice.
Het begon allemaal hilarisch... voor ons team dan, met uitzondering van één teamlid. Hij heeft namelijk bergvrees-hoogtevrees. Hij had uitgepuzzeld dat hij met de trein van Nice, via Monte Carlo naar Menton kon reizen. Geen enkel probleem. Hij zou op de dag dat het toernooi begon lekker vroeg richting Menton vertrekken. Wij zouden wat later vertrekken met de auto.
Een tijdje na zijn vertrek belde hij in paniek op: hij was gestrand in Monte Carlo, de treintunnel was gedeeltelijk ingestort en er reden geen treinen tussen Monte Carlo en Menton! Hij was zich alvast aan het bezatten. Dat was namelijk de enige manier voor hem om een autorit door de bergen te 'overleven'...

Toen wij in Monte Carlo arriveerden, was onze ongelukkige treinreiziger al aardig 'op weg'. Hij staarde ons wazig aan boven een enorm glas bier. Er stonden flink wat lege glazen op tafel.
'Trein rijdt niet', mompelde hij. Hij was nog niet in staat mee te gaan en bestelde nog meer drank. Later namen Bas, mijn partner, en ik hem stevig tussen ons in op de achterbank en begonnen hem intensief zijn systeem te overhoren zodat hij niet op de dalen en ravijnen zou letten, waar we langs scheerden. Hij probeerde zich op ons en onze vragen te concentreren, maar het zweet brak hem aan alle kanten uit.

Toen we eindelijk in Menton bij de speelgelegenheid arriveerden, waren we door de niet-geplande en onvermijdelijk langdurige stop in Monte Carlo te laat. We renden van de inschrijfbalie de speelzaal in. We schoven hijgend aan bij een zichtbaar geïrriteerd Canadees team.
Het bleek een behoorlijk sterk team te zijn, maar door de ergernis over onze late aankomst ging er hier en daar wat mis bij de Canadezen. Vermeld moet ook worden dat een hittegolf de Franse zuidkust teisterde en dat er geen airconditioning was. (Behalve dan voor het team waar meervoudig wereldkampioenen Meckstroth−Rodwell in speelden. Die waren voor een godsvermogen ingehuurd door een rijke, meespelende sponsor. Bij hun tafels werden verrijdbare airco-installaties geplaatst... Verschil moet er zijn. Normaal hoop je in het begin van een toernooi zo´n sterk team te vermijden maar al gauw wilde iedereen wel tegen dit team spelen.)
Dus behalve dat ze geïrriteerd waren door onze late aankomst, hadden mijn tegenstanders het ook gewoon heel warm. Toen kwam onderstaande speelfiguur voor.
Ik speelde als zuid 4♥, had troef getrokken en ging van slag in schoppen, geloof ik.
Oost, mijn rechtertegenstander, switchte naar ♦6. De ruitenkleur lag bij ons zo:

		♦	H 5 4
		♦	V 10 2

Op oosts ♦6 legde ik in mijn hand ♦10, die hield. Ik speelde ♦2 en toen er bij west weer een kleintje verscheen, legde ik in de dummy ♦H, die hield. Ik vervolgde met ♦5 uit de dummy, oost ♦B en op mijn ♦V kwam bij west alweer een kleintje. Drie ruitenslagen!!
Ik boog me onder het scherm door en zei: 'Something is going wrong here. I don't have the ace of diamonds. Does everybody have thirteen cards?'
Het bleef even stil terwijl mijn tegenstanders verwoed hun kaarten controleerden. Toen hoorde ik oost vloeken. ♦A zat vastgeplakt achter een andere kaart en kwam nu tevoorschijn. Het toch al niet beste humeur van onze tegenstanders zakte werkelijk naar het nulpunt (door deze unieke gang van zaken in ruiten maakte ik 4♥, waar ik eigenlijk kansloos was).
We wonnen de wedstrijd uiteindelijk met 18−12 maar dat werd gecorrigeerd naar 15−12, we kregen 3 WP straf omdat we te laat waren gekomen. We waren er echter erg tevreden mee. Met een vrijwel ladderzatte speler in het team was dit bepaald geen slecht resultaat. We goten hem helemaal vol met koffie en hij speelde de rest van de dag, gezien zijn toestand, verbazend goed. En ik had een speelfiguur die ik nooit meer zou vergeten.