Echte topspelers - en ook sommige mindere goden trouwens - zijn erg bedreven in het 'lezen' van hun tegenstanders.
Ik weet van mijzelf dat ik dat bepaald niet ben (of misschien richt ik me er te weinig op).
Een vriend drukte het ooit zo uit: 'Je hebt de table presence van een net gepelde garnaal.'

Mijn moeder heeft me in 1972 leren bridgen. Zij was toen vaste kracht in het Nederlands vrouwenteam. Natuurlijk deed ik van alles fout in die tijd en met eindeloos geduld hielp ze me op weg. Ik speelde met haar op de club in Lisse, waar zij als international de status van coryfee had.

Het volgende incident zal ik nooit vergeten. We bereikten nogal moeizaam 4♥. West vroeg, toen hij aan de beurt was om te bieden, beleefd aan mijn moeder: 'Wie speelt het?'
'Hij', antwoordde ze, wijzend op mij, een twaalfjarig jongentje dat zwetend zijn kaarten vasthield.
'Dan doubleer ik', zei west.
Ik ging 500 down.

Het maakte mijn moeder allemaal niets uit wat ik deed. Ook niet toen ik 3SA bood met een 5-4-4-0 verdeling en veertien punten na haar 3♣-opening. Natuurlijk bereikte ik nooit de klaverenkleur in de dummy: vier down. Maar mijn moeder vond het prima.
Ik kan me maar een verwijtende opmerking herinneren en die ging over table presence. Het ging over dit spel:

Z/Allen		♠	8 6 5 2
		♥	H V 4 2
		♦	A B 2
		♣	8 7
♠	-			♠	H V B 10
♥	10 9 7 3			♥	A 6 5
♦	10 9 8 3			♦	V 7 6 5
♣	10 9 6 5 3			♣	A 4
		♠	A 9 7 4 3
		♥	B 8
		♦	H 4
		♣	H V B 2

Ook nu ging ik voor 500 (dat werd al snel een bekend getal).
Aan tafel zei mijn moeder (natuurlijk) niets. Maar later, toen we wegliepen vroeg ze met licht verwijtende ondertoon: 'Had je niet gezien dat die man 3♠ al wilde doubleren?'
Ik keek haar stomverbaasd aan. Dat had ik índerdaad niet gezien. Zij wel. Zij zou dan ook nooit 4♠ hebben geboden, ook al was de zuidhand er op zich sterk genoeg voor.

Nu ik erover nadenk: ze had dat wel vaker:
'Oost had zeker ♥H.'
'Dat zuid sterk was, had je kunnen weten.'
Dergelijke opmerkingen kwamen langs zonder verdere toelichting.
Als ik iets uit het bieden of spelen kon weten, legde ze dat altijd uit maar soms 'wist' ze het gewoon. Ze kon het niet goed uitleggen als ik vroeg hoe ik dat dan had kunnen weten.
'Nou, gewoon, dat zíe je toch aan hem...'

Nou, ik zag het niet en zal het ook nooit zien. Ik ben dan ook een tikje jaloers op hen die het wel doorhebben, dat zijn bevoorrechte bridgers.