Bridge kan je helemaal opslorpen. Je bent zo volledig geconcentreerd op een speelfiguur of een biedsituatie dat je bijna letterlijk in een andere wereld verkeert.
Daar kwam ik tot mijn schade op de volgende manier achter. Ik reed met mijn toenmalige partner Louk Verhees naar Utrecht voor een competitiewedstrijd. We hadden het over een speelprobleem van de vorige dag.
'Misschien is de hartensnit wel beter.'
'Ja, maar je kunt misschien beter eerst de klaveren testen en hem proberen in te gooien.'
'Hij deblokkeert ♠H zeker, als hij die heeft en waarom zou hij dan in godsnaam troef uitgekomen zijn?'
Enfin, er waren veel varianten.

Dan zie ik een motoragent schuin voor me rijden die wild naar me gebaart. Hij wil dat ik stop op de vluchtstrook. Ik doe dat, hij parkeert zijn motor achter mij en komt naar mijn kant van de auto lopen. Ik draai mijn raampje open en kijk de agent welwillend aan. Hij ziet er enigszins geagiteerd uit en is zijn bonnenboekje al uit zijn borstzak aan het halen.

'Meneer, ik was in eerste instantie niet van plan u te bekeuren', begint hij nogal boos, 'ik kom naast u rijden en gebaar dat u uw veiligheidsgordel om moet doen. Ik ga weer achter u rijden en u doet niets. Ik kom weer naast u rijden en herhaal mijn gebaar. Weer doet u niets. Sorry, maar dit wordt te gek. Ik kan niet anders dan u een boete geven.'
Ik kijk Louk aan.
'Heb jij hem gezien?'
Louk schudt het hoofd.
'Ik weet dat het moeilijk te geloven is', zeg ik tegen de agent, 'maar ik heb u ook niet gezien.'
'U keek me recht aan', zegt de man bijna verontwaardigd en drukt mij de bekeuring in de hand.
Tot op de dag van vandaag gelooft hij natuurlijk niet dat ik hem écht niet gezien heb…