We spelen de Spring Foursomes in Stratford-upon-Avon. Rob, woonachtig in Coventry, is onze gastheer.
Het toernooi begint vrijdagavond om acht uur en na enig aandringen bij Rob vertrekken we om kwart over zeven uit Coventry, hoewel hij dat veel te vroeg vindt; de afstand bedraagt hemelsbreed zo'n 25 km. Even later belt hij paniekerig vanuit een file naar de organisatie dat we te laat gaan komen. Om twintig over acht komen we hijgend binnenrennen.

We spelen een driehoekswedstrijd en per wedstrijd worden 6 spellen geannuleerd die ons 3 IMP per spel kosten. In beide wedstrijden staan we dus met 18-0 achter. Rob en ik nemen plaats tegen een wat armoedig geklede dame, die speelt met een er verkeerd uitziende jongeman (veel ‘fout goud’ om nek en polsen).

Wij zijn nog wat lacherig en druk door de verlate binnenkomst en beginnen vol goede moed aan de resterende spellen. Alles wat wij doen verandert in goud en alles wat zij doen in poep. Je hebt van die wedstrijden. Wij hebben pret voor tien. De jongeman raakt zeer geïrriteerd door de gang van zaken en met name door ons vrolijke, misschien iets te luidruchtige gedrag.

Uit de manier waarop ze met elkaar omgaan krijg ik de indruk dat de dame de jongeman heeft ingehuurd om met haar te spelen (wie had dat gedacht met haar uiterlijk, ik overwoog serieus om een nieuwe trui voor haar te kopen).

Enfin, we winnen de wedstrijd met meer dan vijftig IMP verschil en gaan ons weegs. Wie schetst mijn verbazing als ik later hoor dat er een officiële klacht tegen mij is ingediend wegens het dronken aan tafel verschijnen. Ik had echter slechts koffie gedronken, alleen tijdens de laatste spellen had ik een Pint of Lager genuttigd.
Ik ga verontwaardigd verhaal halen bij de dame. In het begin ben ik kwaad maar uiteindelijk heb ik haar (breed grijnzend) helemaal plat: 'Als u mij beschuldigt van dronkenschap en u verliest de wedstrijd met vijftig impen verschil terwijl u er met een 18-0 voorsprong aan begon, wat zegt dat dan over uw bridge?’

Daar heeft ze niets op te zeggen. Pas later leer ik dat ik mij de op één na rijkste vrouw van Engeland (na de koningin) tot eeuwige vijand heb gemaakt. Rob legt me fijntjes uit dat ze van de rente van de rente van de rente van haar kapitaal nog moeiteloos een héél goede hitman kan inhuren.

Dit zou dus zomaar mijn laatste column kunnen zijn.