Ik weet niet precies of dat voor al mijn collega's geldt maar ik vond de aandacht die ik kreeg als internationaal speler, in de pers en op andere manieren, best  prettig. Op de een of andere manier streelt het je ego toch wel een beetje. Artikelen waarin ik iets moois deed knipte ik uit en bewaarde ik (als reserve kopie, bleek al snel, want mijn moeder deed hetzelfde).

Op het toppunt van mijn ‘roem’ speelden we tijdens het bridgefestival van Deauville een demonstratietoernooi. In de avonduren speelden zes landenteams tegen elkaar en de wedstrijden waren in een grote zaal te volgen op een enorm scherm. Tegenwoordig loggen we in op het internet maar in Deauville ging het nog heel anders. Een gigantisch scherm was verdeeld in vier keer dertien vakken met in elk vak een lamp. Voor elke lamp was op doorzichtig plastic een kaart afgebeelden zo zagen de toeschouwers de handverdeling. Door middel van het uit doen van de lampen werden kaarten gespeeld.
(Inderdaad een klassiek 'rama'. Oudere bridgeliefhebbers hebben het zelfs tegenwoordig nog vaak over 'het rama' in plaats van over de 'vuegraph', zoals het schouwspel al jarenlang heet; bij de vuegraph projecteert men beelden, aanvankelijk van plastic sheets, de laatste 15 jaar zijn het computerbeelden.)
Merkwaardig trouwens dat ze daar nog een rama hadden want zó lang geleden was het nou ook weer niet...

We speelden dat toernooi bijzonder goed en wonnen de voorronden ruim. Dat betekende dat we de finale moesten spelen tegen een sterk Pools team dat als tweede was geëindigd.
Die ging gelijk op en uiteindelijk verloren we met klein verschil door een paar ongelukkige spellen. We speelden in een hotelkamer, waarvandaan de resultaten via een microfoon aan de zaal werden doorgegeven. Videobeeld hadden ze daar ook niet dus het publiek had de spelers nog niet gezien.
Wij speelden de laatste set tegen Martens–Szymanowski en waren eerder klaar dan de andere kamer. Wij gingen dus vast naar de zaal en werden daar op het podium geroepen door de vuegraph/rama-commentators en voorgesteld aan het publiek.

Daar stond ik dus trots te glimmen naast mijn partner Louk Verhees en twee Poolse grootmeesters. We wisten op dat moment nog niet wie de wedstrijd gewonnen had omdat de andere tafel nog speelde. Ik voelde me opperbest.

Op dat moment kwam er een Nederlander uit de zaal naar me toe lopen met een brede grijns op zijn gezicht.
‘Weet je wat die commentator zei over jouw 4♣-bod op dat een na laatste spel?’
‘Nee.’
‘Dat dat het slechtste bod was dat hij in zijn hele bridgecarrière gezien heeft!’

Ik stond plotseling heel anders op dat podium voor die volle zaal…