Als u slechts over bridge wilt lezen kunt u deze column beter even overslaan. Hij gaat namelijk niet over ons favoriete kaartspel maar over MAX....
Hij was bijna twaalf jaar deel van ons gezin. Altijd blij, altijd kwispelend, altijd zin om te spelen.
Deed ik de achterklep van de auto open, dan zat hij er meteen in: ´waar gaan we heen?´

Vrijdag 12 mei 2011 overleed onze hond Max plotseling.

Donderdag leek er niets aan de hand, vrijdagochtend zaten we bij de dierenarts en vrijdagmiddag lag hij op zijn zij bij de voordeur. Zijn ademhaling ging steeds moeilijker. Met het hele gezin om zich heen overleed hij. Het gat dat hij achterlaat in ons gezin is nauwelijks te beschrijven.

We woonden in 1999 net een half jaar in Spanje in een flat in St.Cugat del Valles, vlakbij Barcelona. We hadden inmiddels van bouwtekening een huis gekocht, maar het zou nog anderhalf jaar duren voor dat af was. Onze oudste zoon Borja (toen 10 jaar) speelde een voetbalwedstrijd in Mirasol, het dorp waar ons huis werd gebouwd. We waren gaan kijken met Nicky (toen 5) en gingen na de westrijd op het terras van de lokale bar La Ponderosa iets drinken.
We zitten te kletsen over de wedstrijd en ik zie een man het terras opkomen met een kleine witte pup in zijn armen. Hij loopt onze kant op en de kinderen zien het hondje. Ze zijn meteen verliefd en de man reikt hen het hondje aan. Ze spelen ermee en ik praat met de man. Het beestje blijkt Max te heten en is van een nest van drie. De man vraagt of we hem willen hebben. De kinderen bevestigen dat enthousiast in koor. Yetta, mijn vrouw, en ik hebben natuurlijk het nodige voorbehoud. Eerst vraag ik (Nederlander!) wat het hondje moet kosten.
´Niets´, zegt de man. Hij zit met de puppies omhoog en wil er graag vanaf.
Dit is koren op de molen van Borja en Nicky.´´Alsjeblíeft, alsjeblíééft, mogen we hem hebben?´
Ik weet tot op de dag van vandaag niet waarom we deden wat we deden, maar die middag kwamen we thuis in onze kleine flat met een klein wit hondje. We hadden natuurlijk helemaal niets voor hem, het hondje moest gevaccineerd worden, hij poepte en pieste in notime de flat onder. Het leek de slechtste beslissing die we in ons leven genomen hadden.
Nu weet ik natuurlijk beter. Het was met afstand de beste besliissing die we ooit genomen hebben.

De witte pup groeide op en zijn haar werd op bepaalde plaatsen bruin. Zijn achterlijf, zijn linkeroor en een groot deel van zijn staart, behalve het puntje dat wit bleef en wat meestal parmantig omhoog stak. In het donker was hij zo ook prima te volgen.

Vrijwel elke zomer reisden we per auto naar het dorpje Gorgoloza in Galicië, in het noord westen van Spanje. Mijn hele schoonfamilie verzamelde zich daar in de zomer. Het dorpje ligt halverwege op een berg en bestaat uit niet meer dan 12 huizen. Achter het huis ligt een groot bos en in die vrije natuur voelde Max zich volkomen thuis. Hij reisde dan ook altijd met ons mee achter in de stationwagen. Als we naar Nederland op vakantie gingen bleef hij daar bij mijn schoonouders.

Om diverse redenen besloten we afgelopen zomer te verhuizen naar Allariz, een prachtig dorp in Galicië op 20 km afstand van Gorgoloza. Een nieuwbouwhuis met een tuin eromheen waar Max een nieuw hok kreeg en waar hij zich al snel helemaal thuis voelde. Een belangrijke reden om in Galicië te gaan wonen was het feit dat ik allerlei dingen op het platteland wilde doen. Een moestuin beginnen, allerlei planten en bomen kweken etc. Dat kon uitstekend in Gorgoloza. Het behoeft geen betoog dat Max altijd met me mee ging als ik naar Gogoloza ging. Kwispelend stond hij bij de deur van de tuin te wachten en hij zat al eerder dan ik in de auto. Dolblij sprong hij dan in Gorgoloza uit de auto en ging eerst eens lekker rondrennen. Vervolgens was hij een soort schaduw van mij. Nooit was hij ver weg, altijd wilde hij wel aangehaald of geknuffeld worden. Vaak duwde hij zijn kop tegen mijn hand als ik in de tuin bezig was. Of hij stond grommend met een bal in zijn bek voor me: spelen jij!

Vanuit de flat in St Cugat, via het huis in Mirasol bleek hij helemaal op zijn plek aangekomen te zijn in Allariz/Gorgoloza. Hij genoot van elke seconde.
Hoe wrang is het dat hij dan zo plotseling moet overlijden. We hebben hem begraven op een van zijn favoriete plekjes in Gogoloza. Het doet nog erg veel pijn en we missen hem allemaal heel erg.
Het dagelijks leven zonder Max valt ons zwaar.

Vallen de puzzels op Bridgevaria een beetje tegen, deze dagen, dan weet u hoe het komt.