Het zevende en laatste deel van mijn dagboek over het Europees Kampioenschap 2002. De spelers zijn moe. Gesloopt door het warme weer. Toch rechten ze de schouders in een ultiieme poging de laatste vijf te halen en zo deelname aan de Bermuda Bowl (WK viertallen) af te dwingen.

In dagelijks,opvolgende afleveringen op Bridgevaria:
Het Europees Kampioenschap Bridge 2002, het persoonlijk dagboek van een captain.

27 juni We winnen met 17-13 van Denemarken. Onno scoort achter Jan en komt grijnzend naar buiten.

Z/OW		♠	6 3 2
		♥	V 8 5 2
		♦	10 7
		♣	V 10 7 3
♠	A V B 9			♠	-
♥	7			♥	B 10 9 6 4 3
♦	H B 6			♦	9 8 5 2
♣	H B 8 5 4			♣	9 6 2
		♠	H 10 8 7 5 4
		♥	A H
		♦	A V 4 3
		♣	A

Jansma opent als zuid 1♠, west 2♣ , pas pas, Jan doublet. Louk biedt 2♠ en nu mag Jan weer. Hij heeft natuurlijk best een mooie hand, als Louk iets als ♠V-derde of ♠B-derde heeft dan heeft hij al spel in 4♠. Hij ziet er echter geen brood in en past na rijp beraad. Als hij even later tijdens het spelen oost ziet renonceren springt hij van zijn stoel en maakt een rondedans. ‘Jansma! Jansma! kraait hij, met de armen in de lucht. De Deen die bij Jan zit kijkt Onno grijnzend aan met een blik van ‘die spoort niet helemaal’. Onno zegt zuchtend: ‘For you it’s only twenty boards, for me it’s 37 matches…’

We winnen met 24-6 van de Oekraine. ’s Avonds de sleutelwedstrijd tegen Zweden dat vijfde staat. Als we dik winnen hebben we nog een kans. Die Zweden zijn trouwens een verhaal apart. Na tien wedstrijden stonden ze vrijwel onderaan. Daarna zijn ze aan een ongeëvenaarde serie overwinningen begonnen. De Zweedse captain vertelt hun geheim. Vanaf de tiende wedstrijd hebben ze Rob Donkersloot als scorer. Met hem erbij winnen ze alles. Opmerkelijk. Donkersloot reist als supporter van Nederland naar vrijwel elk groot toernooi. Hij grijpt de gelegenheid aan om uit de kosten te komen door wat wedstrijden te scoren, het schuift 30 euro per wedstrijd. Hij heeft zijn diensten aan ons aangeboden maar Onno en ik scoren de meeste wedstrijden zelf. Dat willen we zo en ten tweede is er geen budget om scorers in te huren. Tikt toch aan, 1100 euro voor het toernooi. Als de Zweedse captain hem grijnzend te koop aan biedt moet ik dan ook weigeren. Een fatale vergissing?
We verliezen met 18-12.

Hoe wel in theorie alles nog mogelijk is lijken de spelers er niet meer in te geloven. Ze ogen vermoeid. We wijzen er op dat ook de zesde plaats nog een ticket naar de Bermuda Bowl op kan leveren. De plek van Modalfa in de Europa cup verzwijgen we wijselijk. Een nieuw kwisje ‘Wat is waar?’ doet iedereen luid lachen maar daarna zakt de stemming toch weer een beetje.

28 juni De eerste wedstrijd tegen Griekenland winnen we met 19-11. Dat is niet genoeg maar er zat gewoon niet meer in. Als we vervolgens tegen Letland niet verder komen dan 18-12 breekt er iets bij de spelers.

Vermoeidheid speelt zeker een rol. Dit spel vind ik illustratief:

		♠	B 9
		♥	A H 7 5 4 2
		♦	9 8 3
		♣	A 3
♠	V 10 5 2			♠	H 7 4 3
♥	6			♥	V B 10 9
♦	10 7 2			♦	B
♣	H 9 7 5 2			♣	V B 10 6
		♠	A 8 6
		♥	8 3
		♦	A H V 6 5 4
		♣	8 4

Simon en Bauke bieden in NZ een scherpe 6♦. Met klaverenstart moet de ruitenkleur 2-2 zitten en de hartenkleur 3-2. (De leider trekt twee keer troef, speelt twee hoge hartens en troeft een harten. Met ♦9 kan hij dan oversteken naar de vrije hartens in de dummy) West komt echter met troef uit. Simon speelt ♦AHV en harten naar de aas, gevolgd door ♥H. Balend ziet hij dat de hartens 4-1 zitten. Hij gaat twee down. Tegen de Letten moet je meer kansen meenemen. Dat had een 100% fitte Simon zeker gedaan. Er zijn twee kansen. Begin met ♥A en speel dan ♦A en ♦H. Op het moment dat de ruitenkleur 3-1 blijkt te zitten speel je harten. Goede kans dat Let-west aftroeft en dan is een kansloos slem plotseling gemaakt. De mannen gooiden hun kaarten vrij snel bij zonder al te veel na te denken dus je moet ze de kans geven zo’n fout te maken. Ogenschijnlijk breng je het contract in gevaar als de hartenkleur 3-2 blijkt te zitten maar dat is schijn. Je troeft gewoon een harten laag af. West mag overtroeven, het is de enige slag die OW maken.
Ook als je ♦AHV hebt gespeeld kun je ze nog gelegenheid tot blunderen bieden: duik de eerste harten. Een kind ziet dat hij klaveren na moet spelen en dat zou Let-oost ook zeker gedaan hebben met zijn ♣VB10. Maar soms heeft hij iets als ♣HB10 en ♠HV. Goede kans dat hij schoppen speelt. Wederom is een kansloos slem dan gemaakt. Dit thema boeit me omdat het illustreert dat een wedstrijd tegen een topland een hele andere benadering vereist dan tegen een zwak land. Daar kan op getraind worden in de toekomst.

Een plaats bij de eerste vijf is nu wel heel ver weg. De jongens herpakken zich voor de confrontatie met België. De Belgen spelen een vreselijk slecht toernooi en staan helemaal onderin. ‘Maar’, zeggen ze goed gemutst, ‘de enige wedstrijd die echt telt is die tegen Nederland.’
Daar zaten we op te wachten!
Ze spelen een solide partij, houden de verdediging hoog en gesloten, en waar ze het hele toernooi kwistig strooiden met cadeautjes voor de tegenstanders, laten ze dat nu na. We winnen met slechts 16-14. Onze kansen zijn definitief verkeken.
De maaltijd verloopt relatief somber. We krijgen de jongens nog wel aan het lachen, maar het is moeizaam.
Italië speelt ontzettend slecht vandaag. Ik kwam Duboin tegen en die kon nauwelijks uit zijn ogen kijken. Ze waren gisteravond al kampioen (met nog vier wedstrijden te gaan!) en dat hebben ze gevierd.
Een soort competitievervalsing zou je zeggen, maar je kunt er niets aan doen. Concurrent voor de zesde plaats Engeland wint dik van ze.

29 juni De laatste wedstrijd. Tegen Ijsland. Op vuegraph. Bauke en Simon spelen open. Simon is nog niets van zijn branie kwijt. Hij vat het plan op om een mobiel mee te nemen en die goed zichtbaar op het grote videoscherm te voorschijn te halen tijdens een moeizaam spel en te gaan bellen. Het idee is dan dat er in de vuegraphzaal een mobiel bij een van ons begint te rinkelen. Speler belt captain voor advies…. We zien de humor van het plan wel, maar het is te link. Er staat een flink aantal strafpunten en een boete van 100 euro op als je gepakt wordt met een mobiel in de speelruimte. Het maakt niet uit of hij aan of uit staat, dokken! Er is aan het begin van het toernooi aangekondigd dat er dagelijks een team gefouilleerd zou worden. Wat daarvan terechtgekomen is weet ik niet. Wij zijn nooit gecontroleerd. Heeft die EBL geld tekort of zo? Mobiel in de speelruimte : 100 euro, met een biertje in de speelruimte: 100 euro, roken in de speelruimte: 100 euro. Harde jongens.

We doen nog een keer onze best en we beëindigen het toernooi met een 15-15 gelijk spel. Dit zorgt ervoor dat we op de zevende plek blijven staan. Geen Bermuda Bowl, wel Europacup.
Wij staan er een beetje verloren bij als het vrouwenteam naar buiten komt. Ze zijn Europees kampioen! Gemengde gevoelens, blij voor de meiden van wie ik de meesten ooit nog een jaar getraind heb, maar teleurgesteld dat zij daar, begraven onder bloemen, voor de camera staan en niet wij. We waren er eigenlijk zo dicht bij. Op de beslissende momenten tegen de zwakke landen iets meer mazzel en een vijfde plek had er zomaar ingezeten.

’s Middags maken we het zwembad volledig onveilig. Een ruige partij watervolleybal wordt bepaald niet op prijs gesteld door een aantal hotelgasten die aan de rand van het zwembad (!) gelegen, proberen niet nat te worden. Dat lukt niet. Voorzitter Trippearts doet volop mee, dus wie maakt ons wat? Voor de zekerheid meld ik wel aan alle engelsprekende gasten dat het hier het Belgisch team betreft.
’s Avonds is het slotbanket met de prijsuitreiking. Volop het Wilhelmus meegalmen natuurlijk als onze vrouwen op het hoogste treetje van het ereschavot staan. Jan en ik kijken even later geïnteresseerd toe als het Italiaanse volkslied voor het open team gespeeld wordt. Burratti- Lanzarotti staan met de zilveren medaille voor Spanje vlak naast hun ex teamgenoten. Kijken of ze meezingen…. Maar nee, ze zwijgen. Ze zijn al helemaal ‘Spaans’.
Ik kruip een beetje op tijd mijn bed in want de volgende dag is het 1000 km tuffen naar Barcelona. Ook wil ik op tijd wakker zijn om nog even mee te ontbijten met de ploeg die om kwart voor acht met de bus naar het vliegveld vertrekt.

30 juni, ik zit om half acht, gapend, aan het ontbijt. Simon komt, opmerkelijk, fris binnen. ‘Net terug’, meldt hij opgewekt. Die kwam om iets voor half acht het hotel binnenlopen, kleedde zich om en hop, aan het ontbijt. ‘Standaard’, meld hij kalm, ‘zo deden we dat altijd bij de jeugd, gewoon zorgen dat je net op tijd terug bent voor de bus…’.
Ik kijk hem bewonderend aan. Ik word duidelijk oud.
De bus vertrekt om kwart voor acht, ik zwaai ze uit. Even later vertrek ik zelf met de auto. Dolblij dat ik weer naar huis en familie kan, maar ook een beetje weemoedig.

Ik heb ontzettend van deze ploeg genoten, van de teamgeest, de humor, het uitstekende bridge, de bezetenheid van het spel, het elkaar door dik en dun steunen. Ik vond het groots.