Alweer sinds 1994 ga ik jaarlijks een aantal weken naar Galicia (zoals Galicië in het Spaans heet), in het noordwesten van Spanje. In een klein dorpje in de bergen, Gorgoloza genaamd, op zo'n 30 kilometer ten zuiden van Ourense (voor wie het nu nóg niet weet: Ourense ligt zo'n 60 km ten zuidoosten van Santiago de Compostela), hebben mijn schoonouders een huis waar ze zelf elke zomer zo'n drie maanden doorbrengen (ze wonen de rest van het jaar in Barcelona). Ik ga er elke keer weer met erg veel plezier naartoe.
Ik herinner mij de eerste keer nog goed. Liefst zes weken zouden we naar dit dorpje in the middle of nowhere gaan, een dorpje waar ik nog nooit van gehoord had. Ik pakte mijn koffer vol met boeken, bang voor eindeloze saaiheid en verveling.

Ik ben net terug uit Engeland waar ik voor de tiende achtereenvolgende keer heb meegedaan aan 'The Spring Foursomes' in Stratford-upon-Avon, de geboorteplaats van William Shakespeare.
Het toernooi is geweldig. Lange wedstrijden van 32 spellen dus er door domme pech uitliggen na een ongelukkig spel in een korte wedstrijd is er hier niet bij. Het is een knock-out toernooi waarin je een keer mag verliezen. Je komt dan in de zogenaamde once defeated pool terecht en kunt dan nog steeds het toernooi winnen. Wat me elke keer weer opvalt, is hoe prettig het spelen is in the United Kingdom. Beleefde, bedaarde mensen, er valt geen onvertogen woord en de sfeer aan tafel is vrijwel altijd uitstekend. Ik kan me toernooien in andere landen herinneren waar dat heel anders was.

We hadden ons ingeschreven voor het eerste Open Europese kampioenschap in Menton en verbleven in een hotel in Nice.
Het begon allemaal hilarisch... voor ons team dan, met uitzondering van één teamlid. Hij heeft namelijk bergvrees-hoogtevrees. Hij had uitgepuzzeld dat hij met de trein van Nice, via Monte Carlo naar Menton kon reizen. Geen enkel probleem. Hij zou op de dag dat het toernooi begon lekker vroeg richting Menton vertrekken. Wij zouden wat later vertrekken met de auto.
Een tijdje na zijn vertrek belde hij in paniek op: hij was gestrand in Monte Carlo, de treintunnel was gedeeltelijk ingestort en er reden geen treinen tussen Monte Carlo en Menton! Hij was zich alvast aan het bezatten. Dat was namelijk de enige manier voor hem om een autorit door de bergen te 'overleven'...

Alweer een droom die uitkomt. Een bridgereis naar Barcelona en ik ben de gastheer!
Iets wat ik al lange tijd wilde doen want naast het feit dat ik gek ben op bridgen gaat het me vooral om mensen. Het contact met anderen, het plezier hebben aan tafel met als aanleiding en bindende factor het feit dat we allemaal bridge erg leuk vinden. Wat is er dan mooier dan met een groep bridgers in een hotel te zitten en na een dag van zon, zee en tapas een avondje bridge organiseren?
Omdat de hele organisatie van een bridgereis me boven de pet gaat, heb ik contact gezocht met Sjef Boon van Boon-a-part reizen. Nadat we gezamenlijk verkenningen uitgevoerd hebben in en rond Barcelona, is er een reis uit komen rollen waar, denk ik, veel mensen plezier aan zullen beleven.

Wat maakt bridgen nou eigenlijk zo leuk? Een ding is zeker: niet alleen het spelletje. De 'dingen eromheen' spelen een belangrijke rol.
Voor toppers is veruit het belangrijkst: winnen. Mijn vroegere partner Louk Verhees verwoordde dat ooit als volgt: 'Als ik iets wil gaan doen wat ik leuk vind, dan ga ik de tennisbaan op. Bridgen doe ik om te winnen...' 
Winnen dus, met alles wat daarbij komt: roem, geld...

Op 9 en 10 januari 2010 werd de finale van de Meesterklasse viertallen (het Nederlandse kampioenschap voor teams dus) gespeeld in Nationaal Denksport Centrum Den Hommel, Utrecht (’t Onstein won van Het Witte Huis). Ik was zaterdag en zondag beroepshalve bij de vuegraphshow.
Ik zit daar graag. Ik luister naar het onderhoudende commentaar van Toine van Hoof, kijk op het linkerscherm naar de gang van zaken per spel terwijl ik op het rechterscherm de spelers live aan tafel zie zitten. Topbridge in een perfecte omgeving.