Klaas Hansen stuurde me deze bijdrage in de discussie over het waarderen van de handen in de Biedbeker. Ik plaats die integraal en u kunt natuurlijk reageren op Dit e-mailadres is beveiligd tegen spambots, u heeft JavaScript nodig om het te kunnen bekijken

Het deelnemen aan deze wedstrijden is niet altijd een bron van vreugde en jolijt, maar soms ook van ergernis en frustratie.
De reden is altijd de wijze waarop de punten worden toegekend.
Dit  wordt nog eens bevestigd door het interview met de heer Sjoerd Wartena zoals gepubliceerd in BRIDGE van september 2009. De vraag was “Wat zijn de meest gehoorde reacties van de deelnemers”en het antwoord daarop: “Dit zijn voornamelijk problemen met de waarderingen die
voor elk spel worden gegeven.”

Zeer recent las ik bij BRIDGEVARIA het commentaar van uw hand, nl. dat het bieden niet kan worden vergeleken, omdat de deelnemers verschillende biedsystemen hanteren.
Het gevolg is dat nu vergeleken wordt met iets dat niet wordt toegepast, nl. het uitspelen.
Het enige meetpunt is het geboden contract, want daar gaat de wedstrijd over. Mijn partner liet mij weten “dat er volgens hem moet worden gekeken naar die bieding die in de meeste gevallen winnend is, maar met het idee dat de biedbeker zo niet in elkaar zit” Dat vrees ik ook.

Waarom Biedermeier blauw niet als standaard waarmee wordt vergeleken? Of Biedermeier rood. Of waarom worden de spellen niet geboden door bijv. 10 topparen.  Weliswaar  is het in de praktijk zo dat ook de experts niet altijd dezelfde mening hebben. Stel 6 paren (meerderheid) bieden hetzelfde: dat is de standaard en goed voor 10 punten voor de biedbeker deelnemers die hetzelfde contract bieden. Daarna nog enkele andere meningen met een wat lagere punten toekenning. Het doet er nu niet meer toe dmv welk systeem de paren bieden; als ze hetzelfde resultaat bieden als de standaard dan is dat de 10.

Het principe is niet nieuw. De “ladder” is toch ook een combinatie van de bieding van experts en inzenders. Ik ben dan ook zeker dat dit reeds vele malen eerder onder de aandacht is gebracht. Daar dit kennelijk niets heeft opgeleverd, is de regelmatig voorkomende onvrede misschien reden om dit nogmaals te overwegen.

Niet de beste methode? Misschien wel de minst slechte.

Klaas Hansen