‘Een snit is een snit, Harrie’.
‘Nee, Barrie, dat is niet zo, volgens mij…’
‘Kom nou toch, je gaat me toch niet vertellen dat ik moet weten welke snit goed zit en welke niet?’
‘Nee, dat zeg ik niet…’
‘Nou dan!’
Vertwijfeld haalt Harrie de schouders op. ‘Zullen we het aan Opa vragen?’

'Harrie, ik bood gewoon mijn hand.'
'Ja, maar Barrie, ik had geen ruitenstop.'
'Daar had ik toch aas-heer van, Harrie.'
'Ja, dat heb ik inmiddels ook wel door, maar dat kon ik tijdens het bieden toch niet weten!'
Opa begint er al aardig aan te wennen. Als de tweeling 's middags bridge gespeeld heeft, komen ze steevast discussiërend de kamer binnen. Trouwens, als ze gevoetbald hebben ook. Gisteren nog kwam Barrie zijn nood klagen:
'Begrijpt u dan nou Opa? Ga ik diep, dan speelt-ie de bal in mijn voeten, bied ik me aan dan jaagt hij de bal diep! Gek word ik ervan...

'Altijd pech, Opa, ik heb altíjd pech.'
Barrie kijkt Opa verongelijkt aan.
'Moet u eens zien, ik had deze hand.'
Voor Opa wat kan doen, grist Barrie hem zijn postzegelcatalogus uit handen, bladert wat, moppert binnensmonds iets waaruit Opa slechts '...weinig ruimte ...' kan opmaken en noteert uiteindelijk tussen de kinderpostzegels van 1991 de volgende hand:

'Je hebt ♣AH helemaal niet gebruikt!' zegt Barrie. 'Leg ik zo'n prachtige dummy neer en dan laat je gewoon een aas en een heer liggen, ongelofelijk!'
'Dat maakt niks uit, Bar, ik heb te veel ruitenverliezers.'
Barrie zit nog wat na te brommen terwijl de broers naar huis fietsen: Werelddummy...drie azen...mag toch wel zes bieden....'
Wat was er gebeurd?