'We hebben ontzettend veel geluk gehad bij het scholenkampioenschap', zegt Harrie om het gesprek weer eens op bridge te brengen. De jongens zitten bij Opa in de studeerkamer. Voor ze binnen kwamen stormen, zat Opa in zijn geliefde postzegelverzameling te grasduinen. De beker die Barrie en Harrie samen met Edward en Pedro op het kampioenschap hebben gewonnen, staat te glimmen op de schoorsteen.

Opa heeft al veel spellen van de tweeling te horen gekregen. Ze raken maar niet uitgepraat over hun prestaties.
'Soms hadden we een misverstand, maar bijna altijd pakte dat in ons voordeel uit.'
'Nou en of!' springt Barrie zijn broer bij, 'herinner je je dat ruitenslem nog? Daar kwamen we écht goed weg!'
Voor Opa het kan verhinderen heeft Barrie − die het nooit leert − het spel op één van Opa's briefkaarten uit zijn verzameling eerste dag stempels geklodderd. Opa zucht.

		♠	8 4 3
		♥	6 4
		♦	H 5 3
		♣	H B 6 4 2
♠	H V 6 2			♠	9 7 5
♥	B 9 7 3 2			♥	V 10 8 5
♦	4 2			♦	A 6
♣	9 3			♣	V 10 8 5
		♠	A B 10
		♥	A H
		♦	V B 10 9 8 7
		♣	A 7

'We zaten dit spel in 6♦', begint Barrie te vertellen.
'Barrie was zuid', vult Harrie zijn broer aan en hij grijnst naar Opa, die begrijpend knikt.
'Ik had een mooie hand, toch? Oké, Harrie had wat weinig maar met mijn hand probeer je toch iets?'
Opa en Harrie schieten in de lach.
'Goed, goed, misschien heb ik wat hoog geboden', zegt Barrie.
'West kwam uit met harten en toen de ruitenkleur 2-2 zat, hoefde alleen de klaverenkleur maar 3-3 te zitten of ♣V in de doubleton. Ik zou de klaveren dan vrij kunnen troeven en ♦H was mijn entree naar de dummy geweest. Helaas zat het niet zo en liep ik een kansloos parcours.'
'Aan de andere tafel bleven de lafaards in 5♦ steken, dus dat had een hoop punten kunnen kosten. Maar die knoeiers gingen gelukkig één down, dat was dus mazzel hebben.'
'Hoezo mazzel?' vraagt Opa, 'hoe ging het dan?'
'Pedro kwam uit met ♥3, via de vrouw voor het aas. De leider speelde ♦V na voor het aas van Edward. Harten na was voor de heer. De leider stak over naar ♦H en sneed in schoppen. Pedro speelde klaveren na en kreeg uiteindelijk nog een schoppenslag voor één down.'
'Inderdaad, dat is mazzel', zegt Opa, 'weet je zeker dat Edward harten naspeelde?'
'Ja Opa, we hadden het er nog over na de wedstrijd.'
'Dit is echt een interessant spel', zegt Opa, 'toen Edward die harten naspeelde, had de leider 5♦ moeten maken. Alleen met schoppen na was hij kansloos geweest.'
Met hernieuwde belangstelling bekijken Barrie en Harrie het spel. Glimlachend ziet Opa hoe de tweeling met gefronst voorhoofd zit te piekeren.
'Natuurlijk!' roept Barrie na enige tijd, 'wat een knoeier is die Edward eigenlijk! Natuurlijk moet hij schoppen naspelen, anders wordt Pedro later ingegooid met schoppen. Tenminste... door een leider die een beetje kan kaarten.'
Harrie zit nog piekerend naar het spel te kijken.
'O ja, ik zie het ook', zegt hij dan, 'de leider trekt de troeven met ♦B. Dan volgen ♣A en ♣H en vervolgens speelt hij een kleine schoppen naar de tien. West mag de slag maken, maar kan niets naspelen. Harten is in de dubbele renonce, schoppen is in de vork en als west nog klaveren had gehad en die kleur zou spelen, zou hij die voor de leider ontwikkelen (de leider dekt wests kaart). ♦H is dan de entree voor de vrije klaveren.'
'Goh, dat Edward dat niet heeft gezien. Het is misschien een aardig spel om op de website te publiceren...', vindt Barrie.
De grijns die het gelaat van de tweeling tooit bij die gedachte, is bijna smerig te noemen.